amaracus. 
spica. cha- 
momilla, ab- 
rotonum, a- 
netum, men- 
tha, melissa, 
salvia, ruta. 
sylvae Rhae- 
ticarum Al- 
pium. 
lignorum ge- 
nera. 
a4 
abroedan,; anetum, tanarda: wentha, minlsa; melissa, 
salviola, Muoterkrut: salvia; ruta ete.. 
ap, 1er 
23. In summis porro Alpium montibus nihil 
quiequam arborum lignorumve propter rigiditatem 
rupiumque asperitatem eignitur; at in inferioribus 
montium partibus vallibusque plurima vasta et amoe- 
na sunt nemora et eximiae sylvae imprimis ex pino 
sive picea et abiete, pinea vel strobilo atque pinastro 
taedaque nee non larice constantes, alicubi etiam ex 
‚quercu, fago et fraxino etc., sed magis id in locis 
diversae de 
lignorum ho- 
rum specie- 
bus et nomi- 
nibus sen- 
tentiae. 
authoris su- 
per his iudi- 
cium qua ni- 
tatur rati- 
one. 
campestribus quam montanis; habent autem Rhaeti- 
cae sylvae ‘abiegna, pinea et alia id genus ligna cum 
Helveticarum quoque sylvarım plerisque communia. 
quum de jam dietarum autem, arborumne dieam an 
lignorum speciebus nescio, non idem omnes hodie 
authores sentiant, sed diverse illas alii alias esse opi- 
nantes, ipsi etiam nostrum hie ponemus ijudierum, 
nullam certiorem rationem existimantes a nobis teneri 
quam si nomina, quibus Rhaeti ligna illa etiamnum 
appellant, quaeque minime dubia vestigia sunt ab is 
vocabulis relicta et a maioribus nostris, antiquis ni- 
mirum Rhaetis Latine loguutis, retenta (lieet corrup- 
