que ingeni- 
um. 
p. 588. 
peritus vena- 
tor per ean- 
dem capre- 
am pluribus 
capreolis po- 
titur. 
vide inferius 
cap. 56. de 
attagena 
ave. 
aper, poerck 
sulvady, 
Wildschwin. 
51 
sunt magnitudinis, quum nihil nisi genus caprarum 
sylvestrium quoddam sint. mas in fronte cornua sex- 
cuplis mucronibus plerunque insignia gerit, foemina 
veluti cerva mutila existente. si contingat illorum con- 
iugium aliquod sylvam vel regionem quampiam oceu- 
passe et marem ibi unquam intercipi, caprea amisso 
coniuge alium vitae socium peregre abit quaesitum; 
qualem nacta eum in pristinae habitationis fines se- 
cum adducit eosque ut proprios tenent. verum foemi- 
na capta capreolus loco relicto aliam comparem quae- 
siturus discedit, quam acquisitam et sectatur. quo- 
eirca, qui periti et industrii sunt venatores, quantum 
possunt, dant operam, ut mares nec foemellas in hoc 
genere insectentur ac capiant; imo capreas casu forte 
quando captas liberas rursus prudentes dimittunt in 
hoc, ut alios atque alios subinde capreolos in eas, 
quibus solae potiuntur, ditiones sibi ut certam prae- 
dam et minime dubiam in casses ac tensas insidias 
adducant. hoc modo fit, ut solers ferarum captator 
quis per eandem :capream aliquot interdum capreolis 
potiatur. de capreis Plinius lib. 10, cap. 72, ait: „ve- 
nenis illae pinguescunt, placidissima animalia*. asse- 
runt item feram hanc acerrime perspicere, traduntque 
praeterea mecdici anımali huic intra viscera humorem 
quendam inesse, qui caliginem depellat oculorum et 
obtusiores quosque visus exacuat. de capreolis item 
Vergilius in eclogis ita canit: „praeterea duo nec mihi 
tota valle reperti capreoli* etc., quod tamen aliene 
forte de nostro hic animali intelligitur. 
55. Apri, qui Germanice wilde Schwyn, id est 
feri sues et Rhaetice poares suluadis, id est porci syl- 
vatici vel sylvestres vocantur, intra Rhaeticos fines 
etiam nonnunguam perinde inveniuntur capiunturgque 
De 
