Plinius de 
ıibice. 
pP. 393. 
venatio ibi- 
eis perieulo- 
sa. 
subinde repetitis saltibus sumpto impetu non superet 
in elusque summitatem evadat, si modo scopulus tam - 
sit fragosus asperve, ut in eo pedem ponere aut un- 
gulis ei inhaerere possit. in summum etiam quan- 
tumvis altum murum seu parietem cursu scandens 
evadit, qui ea sit asperitate et non caemento laevi- | 
gatus. cum his alioqui compertissimis congruunt eis- 
que mire astipulantur, quae Plinius nat. hist. lib. 8, 
cap. 53, de ibieibus prodidit in haec verba: „sunt 
illi pernicitatis“, inquit, „mirandae, quanquam one- 
rato capite vastis cornibus gladiorumque vaginis, in 
haece se librant ut tormento aliquo rotati in petras 
potissimum e monte aliquo in alium transilire quae- 
rentes atque recussu pernicius, quo libuerit, exul- 
tant.* hactenus ille. 
60. Qui hoc genus ferarum porro insectantur | 
venatores, urgent illas tam diu insequendo, quoad eas 
in praealtum scopulum aliquem et tam laevem rupem 
compellant, ut ibi constringatur, ne possit prae lae- 
vore petrae ulterius scandere aut se super eam saltu - 
attollere nec ullo modo inde exire. hinc ex latere 
eas adoriuntur, interdum ex alto quoque funibus de- 
missi eis imminent. ih eas ibex adactus angustias 7 
effugio undique ei praecluso subsistit tranquillissimus 
atque accedentem venatorem trepidus opperitur. illo 
in rupe circumvagante sibique imminente observat 
fera diligenter, num inter hominem et saxum hiatu 
aliquo relicto illae trans illum prospicere queat. quod - 
sibi datum si fuerit, subito saltu advolat, et haud 
mora illac elabi transireque nitens hominem inter il- 
lum et petram emergendo ita ab illa revulsum dat de - 
saxo praecipitem. sin vero minus eo per rimulam 
