eolor. 
eonversatio 
huius ferae. 
rupicaprae 
figura depin- 
gitur. 
rupicaprae 
coTnUA. 
ex tergore 
rupiecaprae 
aluta nobi- 
lissima fit. 
rubore mixto, licet illo nonnihil varient, ita ut aestate 
magis quam hyeme rubescant et rursus hyeme magis 
quam aestivo tempore ad nigrum vel fuscum vergant. 
etiam haec fera in Alpium petris plerungue errat 
moraturque, non tamen iis perinde celsis nee tam 
longe aut alte atque ibex salit, ut nequaquam etiam- 
eius aequat magnitudinem, sed par est vulgari caprae 
magnitudine, nisi quod altiora aliquanto habet crura, 
corpore etiam feris nobilioribus consona magis. caete- 
rum in hoc genere parum est inter marem et foemi- 
nam diseriminis, quantum quidem corporis effigiem, 
colorem item atque cornua attinet, nisi quod mas 
(qui ut Germanis der Bock, ita Rhaetis ilg buck, id 
est hircus, differentiae causa ad foeminam dieitur, 
quae itidem ob huiusmodi ad diversum sexum disceri- 
men illis die Geiss, his vero /a chiawra, id est capra, 
vocatur) corpore plerunque speciosiore solidioreque 
vel graviore est et pilum fere densiorem habet, adeo 
ut ferro quoque sit impenetrabilis, atque etiam cornua 
denique crassiora et magis egregia. namque quum 
primum illa, postquam fronte emergunt, erecta emi- 
neant, imo aliquatenus infesta ut taurorum sint, post 
medium vel circa extremitatem in dorsum sunt adun- 
ca, ut Plinius Iib. 11, cap. 37, de rupicapris seribit, 
quum damis in adversum eodem ibidem teste cornua 
spectent. ubi mares curvamen illud retrorsum uncum- 
et in mucronem subulae instar fere acutum desinens 
longe elegantius insigniusque habent, quod foeminis 
est simplieius. 
64. Tergus rupicaprae, maxime maris, interdum - 
in alutam imprimis praestantem paratur, ex qua ves- 
tes viris potissimum aestate gerendae, praesertim ca- 
ligae vel femoralia, oppido lautae et insignes conein- 
