mundum 
lautumque 
anımal. 
redolent hu- 
mum mures 
Alpini. 
p. 604. 
celerrime in 
terram cuni- 
eulis agen- 
dis fodiunt. 
fossores 
quandoque 
humo obru- 
untur exani- 
manturque. 
76. Est item id animalis vehementer mundum 
lautumque inter homines educatum ac ceicuratum, ut 
quod alvum exonerat non in cubili suo, sed in angulo 
aliquo aut secessu exquisitissime ad id a se delecto, 
ubi non excrementa solum sua vel ventris onus de- 
ponit, sed et urinam reddit, ingenuae etiam verecun- | 
diae ac pudoris, ut videtur, non parum memor atque 
observans. haud aliter in solitudine quoque in qui- 
bus morantur antris, suas peculiares cavernas ac se- 
cessus a nidis remotiores, ubi naturae necessitati in- 
dulgeant, habent. dum vivunt, vehementius tellurem 
solitudinemque redolent atque renident, maxime tem- 
pore aestivo, dum sunt macilentiores ex eo, quod sint. 
tune operi intenti, aeque atque vulgares mures nobis 
vernaculi. 
77. Quando ad ultimum supradieta ratione illi 
scrobibus ipsorum defodiendis petuntur, attente ob- 
servare tempus oportet, quando exploratum sit eos. 
iam quietem capere sopitos, fodiendo etiam praeterea 
hoc modestius agere, ne nativo calore etiamnum foti, 
quod facile tum fit, exeitentur, quum experrectos eos 
nemo quisquam acquirere nanciscique alias posset. 
quantum enim cunque serio, qui illos captant, in 
montem ad ipsos foderint, adhuc longe celerius ex- 
pergefacti illi fodiunt ae fodiendo magis promovent 
et retro terram pedibus congerendo densandoque fo- 
veam obstipant, ut nullus insequendo assequi eos va- 
leat. at soporati modo supra indicato opprimuntur 
acquirunturque non magno negotio. interim evenit 
nonnunguam, ut qui illos insecetantur, inprovidi fu- 
erint, dum fodiunt, humo lapidibusque superne de- 
lapsis obruti exanimentur, maxime si solis ipsis nullus 
Öernetiensi cuidam usuvenit. 
