aquilae ocu- 
lorum acies. 
aquilae cum 
cervis proe- 
lia et in 
pugna stra- 
tagema. 
p ugna eius 
cum draco- 
ne. 
penae eti- 
am aquilae 
avium pen- 
nas devo- 
rant. 
aquilae gra- 
titudo in be- 
neficam. 
». 615. 
mira de a- 
quila eirca 
Tarquinium 
Priscum. 
80 
sola contra orientis solis radios oculorum aciem im- 
motam teneat, vel quod sola haec avis nunquam de 
caelo tacta vel fulmine exanimata fuisse prodatur. 
iam memorata bona ex parte nostro huic cum aliis 
etiam quibusdam aquilarum generibus communia esse 
asseruntur. testıs itidem Plinius cap. 4. eiusdem lib. 
10. est, quod huie item nostro primo generi peculia- 
riter simul atque secundo non minorum tantum qua- 
drupedum sit rapina, sed etiam cum cervis proelia, 
quum multum illae pulverem volutatu colleetum in- 
sidentes cornibus excutiant in oculos pennis ora ver- 
berantes, donec praecipitent eos in rupes, imo quod 
iis longe acrior multoque magis anceps cum dracone 
hoste pugna sit, licet in aöre etc.. pennae item aqui- 
larum mixtas reliquarum alitum pennas devorant. 
9(. Idem cap. 5. mirum quiddam de aquila nar- 
rat, unde percelebris apud Seston urbem eius sit glo- 
ria, nempe educatam illam ibi a virgine retulisse gra- 
tiam, aves primo, mox deinde venatus aggerentem 
atque virgine postremo defuncta in rogum accensum 
eius iniecisse sese et simul conflagrasse ete.. hoc mi- 
nime minus eensendum esse iudico, quod T. Livius 
ab urbe condita lib. 1. de aquila quadam refert, nem- 
pe quod, quum L. Tarquinius Priscus Tarquiniis, op- 
pido Tuscorum, cum uxore Tanaquile Romam migra- 
ret spem, nescio quantam, regni dignitatisque animo 
agitans secumque ferens, ibi aquila ei carpento cum 
uxore sedenti suspensis demissa leniter alis pileum 
sustulerit superque carpentum cum magno clangore 
