99 



114. Hactenus Plinius, qui eodem capite mirum 

 .solertiaqua- quid de solertia earum avium tradit, quarum digiti 



rundani avi- ^-^^^^ ^^^^ accomodati complectendis transferendisque 

 um mira. '^ . . 



Ovis, nempe quod surculo super bma ova imposito et 



ferruminato alvi giutino subdita cervice medio aequa 

 uti'inque libra deportent alio. nee minor iis sit soler- 

 tia, quae cunabula vel nidos in terra faciant, corporis 

 gravitate prohibitae sublime petere, veluti meropes, 

 qui genitores suos reconditos pascentes nidificent in 

 pcrdix lau- specu sex pedum defossa altitudine. laudatur autem 



data 111 ci- perdix in cibum ut prae aliis feris avibus praestans 

 buni. T , . 



ac salubris. 



attagenavis, 115. Avis porro, quam recentiorum quidam La- 



bonosa, Ha- ^jj^g balbutientes, Gesnerus inquit, bonosam vocarunt, 

 est eidem Gesnero attagen vel avis attagem cognata, 

 quae Germanis Haselhim dicitur hincque a Gesnero 

 gallinacory- alicubi liuius vocis imitatione gallina corylorum appel- 

 \on\m, chia- i-^tur et avellanarum, Khaetis ab apice, quo in sum- 



pliida, id est . .... 



ciiThata. mo capite ex coniertis pennulis condensato msigmtur, 



chiapUlda dicta, qua voce et apex ille significatur. 



fuit autem atta2:en avis olim inter nobilissimas habita 



maxime in Jonia, Asiatica regione, et inter esculen- 



tiores aves non minus quam hodie bonosa iam me- 



p. 6H2. morata praecipuo sapore censebatur, uiide Martialis : 



Martialis et „inter sapores'', ait, „fertur alitum primus Jonicarum 



atta"ene*^ gustus attagenarum". Plinius autem lib. 10, caj). 48, 



tradidere, de illo ita scriptum reliquit: „attagen maxime Jonius 



