eee > 
CHRONICLE OF DALE ABBEY. II 
ejus fuit dominus autem locum quem elegerat non sic dereliquit 
desolatum quia ludit in adversis divina potencia rebus paulatim 
enim cepit ipsius clementia manum misericordie sue ad majora et 
miribiliora extendere ut evulsis sicomoris cedros immutaret pro 
nigris recedentibus albos huc adducens et collocans premon- 
stratenses ut proximus sequens capitulum declarabit. 
VY enerunt autem de Tupholme que domus est ordinis nostri sex 
canonici aput dapdala moraturi per loci advocatum vocati. Datus 
vero fuit eis parcus de Stanley in augmentum sue possessionis sed 
quomodo aut per quem pro parte scio sed omnino certus non 
sum. et incerta pro certis scribere ubi cujusque rei veritas 
tractatur absurdum esse senceo. hoc tamen certissime scio quod 
quidam frater conversus qui venit cum eis de Tupholme primus 
construxit molendinum aquaticum in parco et stagnum atrichiavit 
cum ingenti labore et angustia. Prior eorum vocabatur Henricus 
et esse eos oportuit sicut et fuerunt magne laboris quia multum 
onerati erant ex frequenti adventu forestariorum et aliorum. Nec 
terram habebant cultam preter illam que olim fuerat supradicte 
Gome de la dala et chacemor scilicet unam parvam carucatam. 
Dominus enim de Okbroke retinuit sibi in dominico rusticos et 
villulam de boiahag. que sita fuit loco qui nunc dicitur boihag 
medoe cum igitur vij annis in magna paupertate ibidem fecissent 
summitates quarcuum de parco a medio succedentes vendiderunt 
et accepta pecunia aput Tupholme regressi sunt Abbate suo ipsos 
revocante : sed predictus Henricus prior eorum qui subtilis erat 
valde in fabricacione false monete cecessit aput toftweth ibique 
cohabitabat cum quadam muliercula de morley quam antea stulte 
foetentis libidinis amore cognoverat quod audiens ejus Abbas sed 
et indigne ferens cum fratribus ad ejus mandatum domum redire 
contempsit misit et per vim eum adduci fecit usque Tupholme 
qui dolore cordis concepto adeo diabolico instigabatur consilio 
quod in balneto calido de utroque brachio sanguinem minuens 
spontanea quin pocius stulta morte vitam finivit. 
Sedit igitur sola decolerata fusca syon filia ecclesia de depdala 
pristinis suis habitatoribus ad tempus orbata sed pater misericordie 
et deus totius consolacionis qui locum illum misericorditer elegerat 
