i»9 



quae aeqnatio divisa pcr ] >/ et inti:;j;ratLî pi-aebçt 



undc i, ideoque et v, per q definitur. 



§. 7. Simili prorsus modo traclari poterit seqnens aequatio 

 multo geneialior : 



(")/' (n/7.v.v ■ — B) -\-n (n -(-/') vs()s zzz fd-i- /a + Hvu ■ 

 quam ctiara ita repra'-spnfare llcet : 



f V unis — ■ li 



Ouodsi hic statuatnr 



\^ X- -+- li T T — nsv 



V n IL s s — li 



sumtis quadratis erit 



A -4- ]iin> =z niissvv + 2)iqsv )/»/zw — B -j- c/ç (iu!S.<! — B) , 

 quod ita repiaesenlctur : 



-/-- = vv ^ -^^--'^ +-/'/,■ 

 niisî — " l/nuss — i> 



ex qua aequatione nanciscimur 



y' n II lî — i> 



Ita ut habeamus 



V V tinss — 13 z= — nqs -j- / A -\- B</q. 

 Cum autem supra assumseiimus 



. V y nnsx — ii — Jôs i— — — ) , 



Y IIIISS li ' 



sequitur fore 



3 . V yniiss — B rr: fqds ziz. — unds — Jisdq -I — -'^ — ■- • 



— Va -4- aqq 



Pervenimus igitur ad hanc aequationem difterentialem : 

 (/_!_ n) gds -f- nsdq = -=J^'L= , 



r A -+■ qq 



cui manifesto satisfit ponendo r/ zz: , unde obtinemus statim into- 

 grale particulave. 



