149 
atque substituto hoc valore in aequatione modo inventa pro x, fiet 
as. Gi—29), 
9 
= 0 4#a 
quae aequatio indicat curvam nostram ad genus transcendentium 
pertinere. 
Corollarium. 
= 
f. 3. Antequam construamus curvam nostram ope aequationis, 
videamus qualis propemodum sit figura ejus. Hunc in finem si in 
aequatione prius inventa ponatur y = a, tum fit æ — 0, et tangens 
anguli curvedinis p— — ts evadit infinita, ipse consequenter 
* angulus O — 90°. Unde patet, si in initio abscissarum A erigatur 
perpendiculum AC—a, curvam ab eo tangi in C. Si porro in 
acquafione ponatur y — 0, fiet æ — ; ex quo concluditur curvam 
habere ramum descendentem € Y M, huncque ramum in infinito coin- 
cidere cum axe, inferiorem ergo curvae partem, asymptota praedi- 
tam esse. Adhuc notandum est, si applicata y < a successive di- 
minuatur, ac denique evadat pars parum notabilis constantis &, ae- 
… quationem- mutari in hanc: 
TE 
s 
3 
mquae est aequatio Logisticae. Unde sequitur ramum descendentem, 
quo propius accedat ad axem, eo similiorem fore- Logisticae. Con- 
| “ba vero, quando applicata y > & magis magisque crescit, et denique 
mit -valde magna tum aequatio abit in hanc: yy — 4 ax, quae indi- 
| 
| 
; x = Lal£ — 
cat parabolam vulgarem: Unde intelligitur ascendentem curvae ra- 
mun C Y’N, quo longius a puncto C fuerit remotus, eo similiorem 
| fore parabolae. Si denique ponatur y — co fit x — co. Caeterum 
“manifestum est resectas hujus curvae cadere vel sinistrorsum vel dex- 
trorsum puncti À, prout scilicet punctum curvae situm fuerit vel in 
xamo ascendente vel descendente, ac. pro postremo resectas signo 
contrario sumendas esse. Sic ergo ecrit in figura 24% CY —TA 
atque CY’=T À. 
Tab. IV. 
Fig. 2, 
