1652 
” "Seéd haec! omnia, “alone nomén, quod” quaeritur, PropsuER in- 
certum, ad ‘intelféctum ca“ninis sihil' faciunt. fe "45 è 
LE Ra Clara sunt quatuor postrema vocabula do Deévès ÿ. 
Mivæ, nisi fortasse dor. Mosæ mutandum in Moÿræ; verum dialecti 
discrepantia momentum nunc non habet. Sed id, quod antecedit, 
ZEMNHEAN triplicem , . nisi fallor, conjecturam admittit: aut enim 
imtegrum est verbum; et denotat idem ac océmvoræy , sive scri- 
pturae vitio, sive dialecto tandum discrepans ; aut latet simili 
sensu © wuyoæy; aut denique dispescendum est in oeuvÿs &. Po- 
stremum si locum habet, adjectivum hoc genitivum @eixs specta- 
bit; æy autem vel conjunctionem in antecedentib. postulat, veluti 
Pet, de, s 7 — dy; aut particulam comparandi, ut gs — dv; aut 
denique cum conjunctivo quodam aoristi conjunctum futuri periphra- 
sin efficiet. Verba œro Gesvé, nude posita, ad Musam videntur 
pertinere, si nominativus hic sanus est; si ces jungendum, proba- 
bilius ad hominem hoc epigrammate celebratum, aut Atheniensium 
pietatem retuleris. Mox déiæ aut adverbialiter positum, a verbo 
pendet; aut adjectivum est, neutrum in antecedentibus, velut #eyx, sup- 
ponens.  Denique nominat. Moïsæ non facile coibit, si verbum plu- 
rale huic versui inest, sed postulabit, nisi fallor, unice conjunctionem, 
ut Peu — ceuvis &y etc. Sed facile fieri potuit, ut aut Mois aut 
- Macëy olim legeretur, quorum prius ad verbum faceret, alterum ad 
‘adjectivum déc. 
V. 2. Certa sunt Qyvyloy vs Eur Oond@r. 
V. 3. Distincte leguntur #des° dyreedoæ yae A9—. Locus, ubi in- 
scriptio inventa, videtur hic nobis Deae suae nomen -ultro' oftere: lice- - 
bit itaque € PNR literis AS probabiliter, effingere Ses #doc; 
et cum particula yx*e innuere videatur, rem rursus ad Deam revo- 
cari, fortassa non errabimus, si 'A9æ« in extremo versu scriptum 
suspicamur. z - 
V. 4. Dubio carent verba: dyde} rene xagræ; et cum praecedat A, 
id unice aptum videtur ad indicandam particulam dé; atque sic e su- 
