657 
* tasse substant. ceuveiey, etsi illud serioris commätis esse, facile lar- 
gior. Certior est auctoritas verb. ceuvé, ut ap. Eurip. Helen. 872. 
(875.) Seïoy dé ceuvod Jeouor widéges uuxoy, nisi céuvou potius scriben- 
dum est. Qui locus etsi obscurus est, verbum tamen ad celebrandi 
sensum recte videtur revocari posse. Notionem jactandi verbo ceu- 
voëy subjecit Herodot. HIT. 16. convenienter formae oeuvüveodæ. Sed: 
“ in epigrammate nostro me neutri harum formarum magnopere pa- 
 trocinari, jam supra significavi. li Qyvy/loy vs EerxSomd& dicuntur 
… ut Homeri vis ’Ayaiwr, et usitata est illa nominum Erechthei et Erich- 
» thonï permutatio, de qua vid. Heyn. ad Apollod. III. 14. 6. et 15. 
4. et ad Iliad, f. 546. T. IV. p. 315. cf. Jacobs. Comment. in 
Anth. Vol. II. P. 2. p. 380. Caeterum Athenienses a poëtis saepis- 
 sime ab Erechtheo vocari, observatum vide a Thierschio meo, 1, c. 
bp. 423. Epitheton Qyvyes egregie- ad antiquum illum Erichthonium 
et ejus posteros facere, non est, quod moneam; docte in antiquum 
nomen ‘Qyvyou Eee Buttmannus, Ueber den Myth. d. Sündfluth; 
. p. 45. ss. 
Ë Postrema epigrammatis verba : oœydei Tee xaégræ, ducta for- 
“tasse sunt ex Soph. Aj. v. 517. 
Xéeis Xe Ye ÈTTIY À TIKTOUO ei. 
é Aliam inscriptionem graecam, anaglypho subjectam marmoreo, 
“clariss. Dodwell, una cum delineatione anaglyphi, antiquis literarum 
) ductibus diligenter expressis, exhibuit Vol. 1. p. 442. Marmor su- 
 perins mutilum, mulierem monstrat sedentem, cui alia stans manum 
Dore veluti vale dictura. Subtus leguntur haec : 
ZHEAPETHEMNHMIEA 
@EOPIAHOTYIIOTEAHEE! 
ZAPPONKAIXPHETHKAI 
EPTATIZHAZANEXOTEA 
APET{HN 
Distichon est, immistis- duobus vocabulis, métro non adstrictis, 
ù “cujus modi exempla. passim in marmoribus oceurrunt. Ita Jacobsius 
À 83 
Mémoires del Acad, T, FIII, 
