103 
Koimdou, oùpos dvne, RBiérræ vos Tehrwous, 
s LA 2 
Ha) yaæiny TATÉOY, KOEÏ MÜMETA YMUTI TECATUS 
Avcoviy yaig Téepæ Biou Jéuevos. 
Qui marmor inspicere posset, inveniret fortasse scriptum KE&IMAT- 
O0€MOC, transpositis diphthongi literis OY ; .et si lapis lunatum 
sigma C prae se fert, exspectes etiam €, unde gl et OI simillima 
redduntur. Sine dubio autem exaratum erat 6 èmes, ut in similibus 
saepe, — quod, quomodo -legendum, lectori permittitur, — nominativo 
Attice, loco vocativi, posito, ef. Matth. Gr. Gr. Ÿ. 312. Sed for- 
tasse ductus lapidis ducerent ad xeïcé pos, eu. &y. quae itidem 
transpositione nituntur: Futurum #eiseæs nolim mihi obtrudi,  quia 
suavior est sententia cum imperativo : recumbe tandem et quiesce 
tu, mi marite, post longas terra marique vias —!. Unum, quod 
offendit, est particip. zæréwv, quod non debebat praesens esse; excu- 
satur tamen quodammodo , quod praecedenti reAcwoæs jungi potest, 
ut in constructione verbi dorehëw , derihe Tèy Bicy, yny rara. 
Postremum ex illis a cl. Welkcro tractatis epigrammatibus — 
de reliquis alibi dico, — sit elegans carmen sepulcrale p. 11. n. 
15. jambicum in Apionem, quod Taylor, Combius in Ærchaeologia 
or Miscell. Tracts relating to Antiquity Vol. XIII 1800. p. 280 — 
289. editori Bonnensi suppeditavit. Laborat in duobus potissimum 
locis, v. 4. et 3. ubi oùv SæAe, vel quod Welk, in mentem veñit Sé- 
ve, et nafro omnem sensum pervertit. Nisi magnopere fallor, ‘to- 
tum carmen sic est legendum : 
A] L2 
Tios Biwvos, Amiwy pèv Cuvy Jade, 
A4 >! F2 / ” 
ATENVOS, À WPOS, EIROOI MÂNTES ETM)s 
\ P > * 4 ; Ÿ E2 \ € # 
“ai Tel ÊMI ToUTois, oinTeos Êv TeITIY AMÉEUIS 
"4 x 5 v ’ "4 
Jærwv, MOÏEIVOS TOIS VYOVEUTI VEVOMEYOS» 
É- e \ 1e) . RE | ÿ 1 
. @ HUOTOY EUVEÏS, OUY UMÉV@ŒIOV HUE. TISs 
+ #07 © ’ LE 
où Aæurad me vupQinny: yooru de 
* 4 EM ‘ » LI 
nai dœneyoss monAoïosy ÉvQ dd fyayer, 
