79 



% -f- v cos. £ — x -t- (v sirr. 9 — y) p — 92 = 

 ex qtia positio rectae N K V débet defmiri , hoc est tant 

 intervall'um AKri quam angtilus PKVr;}. Qjiomant 

 autem haec aequatio loetvm habere débet ubicumque punc- 

 tum V accipiatur , su ma mus v — o et aequatio evadet : 



il — x — pj -f- ?z := o, 

 q.uae ab illa subtracta relinq.uk v 



v cos. -f- p v sin. ô zzz o y 

 vnde angulus 0- ita definitur ut sit tag, (f r=t — - ■ ïpsunt 

 autem intervallum k ex superiore aequatione ita defmitur 

 ut sit : 



k = x -4- p;r -f- 7*, 



sicque problema perfecte est soluturni 



C o r o 1 1 a r i u m &, 



§ 22. Si ex puncto Y in rectam N K demittatutf 

 perpendiculum YO, manifestum est punctUm O inter ôm« 

 nia pnncfa rectae N V fore ïd-, cujus distantia a puncto- 

 eurvae Z est minima. Ad hoc punctum- per calculurn 

 determinandum etiam ex X in rectam KN demittatur per- 

 pendiculum XQ, atque ob KXrr k — x erit XQ=z(£-x) sin.* 

 et K.Q_= (k — x) cos. $. Deinde si ex X ad YO demitta- 

 tur perpendiculUm XS, ob angulum XYS-J, erit 

 XS — &Orzy sin.f et YS-=-jrcosi *, unde porro elicitmv 



