6c>4 



cujuscunque aliam secum ligandi ab adhibita sui quanti- 

 té te non minus quam ab affmitate dependere. Ostendere 

 conatus est, nunquam non evenire, quod antea quoque in- 

 terdum alii observaverant , ut substantia majore affmitate 

 ad alteram praedita, quam tertia eidem prius sociata, hanc 

 totum sejungere non valeat, nisi longe majore addatur co- 

 pia, quam quae ad compositum saturatum en m altéra illa 

 formandum sit necessaria. Itaque cum singula corpora in 

 alia sibi per mixtionem applicata , et vi affinitatnm sub-." 

 st.mtiis propriarum, et vi quantitatum matenei agant, fieri 

 semper debere, ut substantia alias affmitate sibi superiores 

 copiosius addita vincat , atque ut unumquodque corpus 

 duobus aliis sibi inaequaliter affinibus simul expositunr 

 pro ratione et affinitatis et quantitatis utriusque inter ipsa 

 dividatur. Autumavil. igitur conjungi posse duas sub- 

 stantias affines in proportionibus numéro infinitis, nisi 

 propter accedentes caussas peregrinas efficiatur, ut in data, 

 aliqua proportione sociatae e contactu reliquarum partium 

 commixtarurri subtrahantur. Et hoc quidem fieri , quoties 

 e.x pluri,bus c'orporibus in communi menstruo liquido so-' 

 lutis, nonnulla ita comparata evadunt, ut aut vi calorici 

 praesentis formam obtineant aéream , aut cohaesionis viri- 

 bus obediendo, solidam acquirentia formam menstruum de- 

 serant, alios ut taceam casus. 



