— 221 -— 



>ii ;Saepe jam et mullum disputalum est de linguis Indo-Europaels, et 

 qiio hiirifico communis originis nexu inter se jungantur, et sunl illae 

 ila notae, ut enumerare vix opus sit; sed clara et concisa cognationis 

 delineatipae, et quibus illae virlutibus caeteras, quas novimus llnguas, 

 suiperent, nonduni omnibus salisfactum; neque hoc, quod sciam, ob- 

 s^rvatum est, non tantum his linguis principalum inter reliquas de- 

 ,t^^,. sed populos Europae ipsos, his, non aliis linguis, usos, non 

 taittura ingenii et morum cullura principes esse, sed eosdem imperii 

 principaturr^sibi vindicasse par tolum terrarum orbem. 

 gj„ Indolem populi llngua, animi interpres, eloquilur; ingenio po- 

 PmU cullurae modus et ratio nititur, quam ut allingeret gens, divi- 

 nilus ei dalum est. Quo perfectior est et ciiltior patrius populi sermo, 

 eo «ibtilius ei inest ingenium; et ut indolis animi signum est sermo, 

 ita vicissim insirumentum est aptissimum, quo animus humanus ad 

 expcdiendas ouines suas facullates , cogitando, ulalur. Ita allcrum 

 alterius praestantia crescil el augetur, debilitale vero labitur el in- 

 Jfe-jngitur. 



>, Sèd quia nunc Europa sedes vilae cultioris habetur, circuinspi- 

 ciamus régna Eiuopae, pênes quae et hujus familiae lingua depre- 

 hepdatur, et summa auctoritas sit in tuenda communi omnium salule, 

 ope pacis conservanda, quod jus diras vitae et necis, societati humanae 

 scriptum. Qui sunt hi populi el quibus illi linguis distinguunluri' 

 ill<!i,iS|i par est , i procedere a loco, ubi sedes féliciter tib' data, iniliuni 

 faciendum ab hor ipso amplissimo regno, quod angustos Europae 

 fines longissime superat, quod hanc ipsam Academiam in sinu suo 

 ifpvet, quod alit el promovet et ad maluritalem perducet, quidquid 

 peç universam palriam, a Te, illustrissime Praeses, ad excilaudas 



