— 226 — 



aliquantum obscuranlur , non mutata coelesti origine. Cujus com- 

 munis originis et illae sibi consciae, praeterea victoriam tantum non 

 ubique reportare soUtae et ad dominandum inter impares natae, irri- 

 tantur facile et litigiosae sunt inter semet ipsas, neque cedere vull 

 altéra alteri, suam quaeque dignitatem genuinam superbius prae se 

 ferentes. 



Ita Germanica Gallicam, Romanae stirpis filiam, invidiosius spectat, 

 et Slavica, alibi Germanicae obnoxia, aegre cedit, alibi fortasse. haec 

 rursus illam suspiciosa metuit. Et fralres quidem infestes aliquoties 

 in scena vidimus; sed quis, quaeso, sorores ad digladiandum pro- 

 vocet, cum in hac ipsa linguarum et qui ils loquuntur, populorum 

 intima et antiquissima consanguinitate sacrum potius aeternae inter 

 populos Europae pacis pignus ab intelligentibus agnosci debeat. 



Sed neque populi illi, qui olim in Europam immigrarunt, an- 

 gustis his terminis contineri se passi sunt, neque hae linguae intra 

 Los limites emori voluerunt; sed tanta vis vitalis iimata est his alatis 

 verborum formis, ut evolantes per teiTas et maria, pars arva patema 

 révisèrent, pars totum terrarum orbem emetirentur. Ita Russia Orien- 

 tera idiomate suo amplectitur et jam diu alteram lerram continentem 

 Slavice salutat. Britannorum non amplius sibi similis lingua nunc 

 rursus se miscuit cum sorore Sansciita, nunc Americam occupavit 

 et quotquot parles lerrae restant, Germanicam suam originem secum 

 adferens, adeoque novissimis diebus, rupto muro, qui coeleste, quod 

 se jactabat, regnum ab omnibus mortalibus seclusurus in aetemum vi- 

 debatur, Victoria copias suas inter medios Seres duxit, qui alienissimi 

 homines hucusque et alienissimo sermone usi , mox cultiorem linguam 

 et ipsi sero ducebuutur. 



