— 229 — 



Jam si in conjunctis linguarum Indo-Europaearum virlutibus summa 

 sermonis humani, per se spectati, virtus continetur, quod egregie a 

 Guil. Humboldto demonstratum, vicissim haec ipsa perfectissima men- 

 tis humanae cogitantis et sentientis forma jure habebitur. Itaqup pri- 

 mas in hac re partes, felici sorle, adepti videbunlur populorum ii, 

 <|iios una allerave haruni linguarum locjui, nutu divino natura jussit. 



Huic linguarum stirpi inclytae et patriae Tu, Praeses illustris- 

 sime, patronus extitisti et gravissimus et simul eloquentissimus, non 

 spretis aliis, quantumvis alienis, nobilioribus mortallum linguis, qua- 

 rum magnam partem Russia, foecunda linguarum mater, in sinu suo 

 (bvet, mox sub Tuo praesidio Osselicam quoque linguam, egregie 

 illustratam, cognatae stirpi accedere visura. 



Sed non linguis tantum et levibus sermonis humani formis patronus 

 Tu extitisti, sed omnl disciplinae graviori, qua Russia inclarescat et 

 cum primis de palma contendat, innumeris ad studia felicius perse-, 

 quenda, et omnis generis suppeditatis subsidiis, ut non uno tantum 

 modo terreslris nalurae régna nomen Tuum eloquantur, non ars tan- 

 tum, sed natura ipsa nomen Tuum auro argentoque inscribat, et inler 

 sidéra, jam jam fidelius enumerata, et accuratius descripta, et novo doc- 

 Irinae lumine collustrata, aeterna Tui nominis memoria emicalura sit. 



Igitur, quod sidus benignum nascentem Te placido lumine vidit, 

 quod in clarissima luce posilam hanc, quam meruisti, provinciam 

 administrandam Tibi commisit, quod per hos viginti quinque annos 

 Tuis, Academiae, Russiae rlarum Te et imperturbatum conservavit, 

 idem desuper Tibi lucens, conservet Te in alios viginti quinque 

 annos, ut aureus redeat hic dies, adslante Tibi filio, nunc patemae 

 virlutis aemulo, inox lideli gloriae et honorum comité. 



