2 HISTORIA CULTURAE 
Aristotelem, ubi, in S. 6 capitis XVII libri V, 
de bombylio et necydalo loquitur, mutationem et 
proventum Ichneumonis cujusdam observasse, nec 
vero satis clare explicasse, sed haec opinio mera 
est hypotesis, nulloque argumento firmo suffulta. 
Recte autem monet Strack, illam Piezatorum spe- 
ciem, quam Aristoteles nomine Zchneumonis de- 
signavit, nullo modo ad nostros Ichneumones 
referri posse, sed SSphegem esse, nam larva ejus 
haud in vivis erucis insectisve degit, sed ille Aristo- 
telis Ichneumon araneas perimit easque fert 1n ni- 
dum suum, id quod haud Ichneumonum nostratium 
sed Sphegum moribus respondet. — Nec apud PI;- 
nium secundum vestigia notionis circa Ichneumo- 
nes invenimus, sed Romanus noster, in capite XXI 
libri XI, verba ipsa Aristotelis repetiit. — Primus 
qui, quout sciam, evolutionis Ichneumonum men- 
tonem fecit, Aldrovandus est. Pagina 100, ubi 
de coitu et partu papilionum disseritur, auctor haec 
profert verba: » Observavi bis erucam, quam inter 
» brassicas ceperam, primo parere ova lutea, tenui 
» etiam involuta lanugine, iisque editis in chrysali- 
» dem commutari, eisdem quo illa fuerat coloribus, 
»luteo viridi et nigro, et quod mirum mihi vide- 
»batur, ex iis ovis volucria erumpere animalcula 
» adeo exigua, ut visum fere subterfugerent, qualia 
» scilicet in vesicis ulmorum reperiri solent. Qua- 
»tuor habebant alas, Papilionum more, sed coire 
»eas nonobservavi. Colore sunt viridi ac luteo, 
»atris respersa maculis superne, inferne tota sub- 
»lutea.« Quisque perspiciet, Aldrovandum hoc 
