7 



TIiiiic scquiUir veuliiculii.s , corporis nioJium, iiiter radios positum implens. Saccum rcfort 

 rotuudiisciilum, ex quiuque loculis modo satis rcgulari ita composiLum ut singulis radiis siugidi lo- 

 culi i-espondeaut. 



luter As ter i as veras et Ophiuras respectu formae apparatus digestionis notabile jntei-ce- 

 diL discrimen. In his longe quam in illis simplicior est. Facies sacci hUestinahs superior Ophinris 

 laevis est et plana , cum in As ter-iis in media hac facie ponantur appendiculae nonnuUae coecae 

 oblongae, quarum et numerus et longitudo secnndum species differunt et quarum cavum, qnamvis 

 cmn ventricuh cavo coliaereat, istlnno tamen satis notabili ab eotlem sejungitur. IVIajus autem dis- 

 crimen offerunt appendices coecae aliae deccm, longe majores his cL ventriculum lonVe sapcran- 

 tes, nonnisi in Asteriis obviae, quarum in Ophiuri s ne .vestigium quidem conspicitur. Hae 

 appendices raihorum longititdinem aequant eosq le interdum omnino implent, ita positi, ut singulis 

 rr.diis par earum obveniat. Racemum referunt singnlae ex numerosissimis ceHidis compositum, 

 speciem sic praebentes eleganlissimam. ■ Sacco meLlio uniuntur ope canalis tenuissimi facie ejus 

 superiori prope ambitum inserti. Scatent hae appendices substanLia crassa , cujus color non ia 

 oinnibus speciebus, in eadera aiitem spccie semper iLlem est. In A. glaciali et rubente bru- 

 neus , in rehquis , qiias clissecuimus, viridior est. 



Harum appendicum numerus exacte sequitur numerum radiorum, ut, ubi is quinarium trans- 

 scendat, totidem quoque nova appencHcum accedant paria. HocGuvierii observalum magnus 

 Asteriarum, hoc moclo abnormium, cUversarum specicrum numerus a nobis dissecLarum nobis 

 abmide probavit. 



Hae appendices quid sibi velint, in ambiguo est. 



Cuvierius minime de eorum usu sollicitus fuisse videtur, descriptioni earum satis exactae. 

 nihil addens. "^) Spixius contra hepatis nomine easdem insignivit. ^) Haec sententia , quam- 

 vis ipse pro eadem nulla adduxerit argumenta, non omnino nobis a vero aliena videtur, i) cum 

 simili modo in vermibus nonnuUis , v. g. Aphroditis, magnus appendicum numerus canali intesti- 

 nah acbiascatur, situ et insertionis loco omnino hepar referentium; 2) substantia in saccis hisce 

 contenta in nonnidhs Asteriarum speciebus exacte referat heparmoUuscorum nonnullorum, praeser- 

 tim e Cephalopholum orchne , Saepiarum et Octopodum; 3) modus unionis horum loborum 

 cum sacco intestinaJi pro eodera militetur. Sa enim in appendices transii et succus in sacco metho 

 elaboratus, non ope ductus satis longi et angusti cum eodem jungerentur, sed araplo foramine in 

 emn hiarent. 



Fatemur tamen , argumentis hisce minime evinci, usum hunc revera hisce organis esse ar.I- 

 scribendum, praeserlim, cum in animalibus, Asteriis vicinissimis , nullum eoi-um vestigimn 

 appareat. Hoc tamen observatum minime omnino contrarium probat, cum respectu pancreavis in 

 piacium classi idem obtineat. Lex potius esse videtur pro evolutione organoruin in animalium se- 

 rie, organum novum quando primum apparct, id non in omnibus ejusdem classis animalibus simul 

 emergere. Pugnare c[uidem videtnr tum contra hanc legem, tum contra Spi.Kii sententiam nu- 

 perum Hild ebr ancl tii clarissinii efl^atum, „hepar etpancreas sese continuo comitarij" 

 7) L. c. T. UI. p. 703. S) L. c. p. 4.',o, 



