houden zich ia rivieren, meren of moerassen op, en sommigen wonen steeds 

 op het land. De meeslen schijnen zeer lang te leven. 



De dieren dezer orde zijn over alle vijf vverelddeelen verspreid. De Zee- 

 ën Lederschildpadden worden slechts in de warme gewesten gevonden ; maar 

 laalslgenoemden ontbreken in Zuid-Araerika en in Nieuw-Holland, hetwelk 

 ook geene Landschildpadden schijnt voort te brengen. 



De Schildpadden worden verdeeld in Land-, Zoetwater-, Leder- en Zee- 

 schildpadden. 



De Landschildpadden. (Testüdo.) 



Deze Schildpadden, aan welke het land tot verblijfplaats is aangewezen, 

 begeven zich nooit vrijwillig in het water. Haar rugschild is sterk gewelfd, 

 en maakt met het borstschild een geheel uit ; beiden zijn met groote hoornplaten, 

 de overige declen des ligchaaras met kleinere of grootere schubben bedekt. 

 Bij sommigen is het borst-, bij anderen het rugschild gedeeltelijk beweegbaar, 

 Hare krachtige en stompe nagels vertoonen zich als van onderen onmiddellijk 

 aan de plompe pooten bevestigd, wier onbeweeglijke teenen onder de huid 

 verborgen zijn, en op welke zij zich langzaam, en als op stelten loopende 

 voortbewegen. Zij voeden zich meestal van plantenstoffen, zoo als gras, 

 bladeren, wortels of vruchten; somtijds ook van slakken en wormen. Men 

 vindt haar in alle vverelddeelen, behalve in Nieuw-Holland. Sommige soorten 

 schijnen op zekere jaargetijden te trekken : de Fransche reiziger J.Verreaux 

 onmoette eens in de zandwoestijnen ten noordoosten van het Kafferland, eene 

 kolonne schildpadden, (Testudo Verreauxii, geometrïca, angulata, areolata), die 

 meer dan veertig uren lang en twee tot drie voet breed was en van het zuiden 

 naar het noorden ging. Er waren zoowel mannetjes als wijfjes met rijpe 

 eijeren onder; in de woestijn, welke door vele Zand- en Hoornadders, Knaag- 

 dieren en Torren bewoond werd, was geen spoor van plantengroei te vinden. 



De grootste van alle bekende soorten is de zwarte landschildpad {Testudo 

 nigra). Zij wordt over de drie voet lang, en is geheel zwart van ;kleur. 

 Men vindt haar in menigte op de aan de oostkust van Afrika gelegene ei- 

 landen. Haar vleesch is voortreffelijk van smaak. Zij wordt om die redenen 

 dikwerf levend van de zeelieden medegenomen , en werd waarschijnlijk 

 op deze wijze in landen verplaatst, waar zij oorspronkelijk niet voorkomt, 

 zoo als b V. op de westkust van Amerika. Men vindt haar ook op de Galapagos- 

 eilanden , waar zich deze Schildpadden zoo sterk vermenigvuldigd hebben, 

 dat de zeevaarders somtijds die eilanden alleen met het oogmerk aandoen, 

 om ze als proviand in te nemen. 



Eene der fraaiste, maar kleine soorten is de Testudo geometrïca, van 

 de Kaap de Goede Hoop. Haar rugschild is pyramiedvormig en fraai geel en 

 zwart gestreept. 



In het zuidelijke Europa worden verscheidene soorten gevonden. De eene, 

 Testudo grceca , heeft groote zwarte vlekken op het borstschild ; zij is gemeen 

 in Italië en Griekenland. De andere, Testudo 7nargiridta , bewoont Dalmatië 

 en de noordkust van Afrika; zij is grooter en het achterste vrije einde van 

 haar borstschild is beweegbaar. 



