71 



Sommigen hebben de wangen, even als het overige ligchaam met zeer kleine 

 schubben bedekt, twee ver van elkander verwijdei-de rugvinnen, en twee 

 kleine kielen aan den wortel der staartvin. Zij hebDen fluweellanden in 

 het gehemelle, en eene rij tamelijk kleine tanden in de kaken. Zij worden 

 een', hoogstens twee voet lang. De gewone makreel {Scomber scombrus), 

 bewoont de kusten van Europa en in het algemeen de noordelijke helft van 

 de Atlantische zee. Zij wordt ook somtijds aan onze kusten gevangen. Zij 

 is van boven prachtig zeegroen met vele schuinsche slang\ormige zwarte 

 streepjes, van onderen parelkleurig; maar met den dood gaat de groene kleur 

 in een fraai blaauw over. De zwemblaas ontbreekt. Zij vereenigen zich, in den 

 zomer, gedurende den tijd der voortteeling, even als de Harii.gen, in onnoeme- 

 lijken getale, en worden alsdan met nellen in menigte gevangen. De Makreel 

 wordt, vooral in Frankrijk, ofschoon haar vleesch zeertranig is, hooggeschat. 

 De oude Grieken en Romeinen trokken uit de ingewanden en het bloed van 

 deze of diergelijke visschen , door die deelen in digigeslolen vaten te laten 

 slaan, een vocht, (/«ron of j/^/rwm genoemd , hetgeen als eene prikkelende 

 saus gebruikt werd. Eene andere soort uit de Middellandsche zee, Scomber 

 pneumataphorus, heeft zeer groote overeenkomst met de gewone Makreel, 

 is echter van eene zwemblaas voorzien. 



De tfionijnen hebben de eerste rugvin meestal zoo lang, dat zij aan 

 de tweede raakt. Het voorste gedeelte van hunnen romp is met grootere 

 schubben bekleed, welke eene soort van onregelmatig pantser vormen, dat 

 naar achteren veelal in verscheidene punten uitloopt. Hun staart is naar ach- 

 teren, aan weerszijde, met eenen scherpen kiel voorzien. De meeslen bereiken 

 eene aanzienlijke grootte. De yewone thouijn {Scomber lliijrinus), wordt 

 tot vijf voet lang, is van boven zwarlblaauw, van onderen grijsachlig met 

 zilverachtige vlekjes. Hij wordt voornamelijk in de Middellandsche zee 

 aangetroffen. Deze visschen vereenigen zich, in den tijd der voortteeling, 

 in onoverzienbare troepen, en geheele vloten zeilen alsdan op zijne vangst 

 uit. Deze vangst, reeds door de oude Carthagers uitgeoefend, is zoo oud 

 als de geschiedenis des menschen, en wordt aan vele plaatsen door bijzondere 

 bepalingen van den staat geregeld. Men zont het vleesch gewoonlijk in, en 

 bewaart het in vaten. Eene andere soort, Sc. tliunnina, komt, behalve in 

 de Middellandsche zee, ook aan de kusten van Japan aan. Zij heeft kortere 

 borstvinnen, en golvende blaauwe strepen op den rug. De vangst dezer en 

 diergelijke visschen wordt door de Japanners even sterk als in Europa uit- 

 geoefend. Sc. sibu, uil diezelfde zee, heeft lange zeisvormige borstvinnen, 

 en bij Sc. macroplérus. mede uit de Japansche zee, hebben ook de aarsvin 

 en de tweede rugvin deze gedaante. Sc. pelamis, nog verder verbreid dan de 

 Sc.thunnina, heeft op iedere zijde van den buik vijf of zes lengtestrepen. — 

 Bij sommigen is de eerste rugvin kort, en van de tweede verwijderd, b.v. 

 bij Auxis vuUjaris, uil de Middellandsche zee. — Andere soorten hebben eene 

 lange rugvin, maar hare tanden zijn grooter, en sterk van elkander verwijderd. 

 Dit is Sc. (Pelamis) sarda, uit de Middellandsche zee. Haar rug is met 

 schuinsche strepen voorzien. 



Sommige soorten uit de zeeën der heete luchtslreken hebben eveneens 

 groote landen in de kaken, maar het met grootere schubben bekleede borst- 



