85 



De Papegaai- Yisschen. (Scarus.) 



Dit zijn Lipvisschen , wier tanden min of meer volkomen tot eene massa 

 versmollen zijn, en wier onderkaak ook in het midden bewegelijk is. Hunne 

 zijslreep is afgebroken, en de keelgattanden vormen een plaveisel van scherpe 

 platen. 



Bij de eigenlijke papegaaivisschen zijn de tanden tot een geheel vereenigd, 

 en vertoonen zich als vier driehoekige, van buiten gladde stukken, even 

 zoo als dit bij de Stekelbuiken (Telraodon) plaats heeft. Zij zijn zeer krachtig 

 van gestalte en tamelijk hoog van ligchaam. Velen bereiken een tot twee 

 voet lengte. Zij zijn vooral menigvuldig op de koraalriffen. Zij schijnen zich 

 ook meestal van koralen te voeden, die zij met hunne krachtige tanden 

 afknagen. Men vindt ook hun spijskanaal niet zelden met eene kalkachlige 

 massa aangevuld, die, uitgeworpen , een zeer fijn krijt vormt, .\ndere soorten 

 eten zeeplanlen. Hel vleesch van sommige soorten der Stille Zuidzee schijnt 

 op zekere tijden zeer ongezond te zijn, en somtijds als een vergif te werken. 

 Dit geslacht is zeer talrijk aan soorten. De eenige, welke men aan de kusten 

 van Europa aantreft, de skaro der hedendaagsche Grieken, Scarus cretensis, 

 schijnt uitsluitend de oostelijke helft der Middellandsche zee tot in de Zwarte 

 te bewonen. Zij werd bij de ouden als lekkernij zoo hoog geschat, dat men 

 haar onder de regering van keizer Claudius , aan de westkust van Italië 

 trachtte te verplanten. Eene soort uit den Indischen Archipel, Scarus Hm- 

 balus, is rood, en heeft alle vinnen, behalve de borstvinnen, met groen 

 omzoomd. Sommige soorten hebben een sterk uitpuilend en gewelfd hoofd, 

 b.v. de inokoo der Japanners. Scarus oii frons , die zwart is, met blaauw 

 omzoomde vinnen. 



Bij sommige soorten liggen de tanden dakpansgewijze over elkander. Hier- 

 toe behoort de oogaun der Japanners, CalUodon japonicus , die bruinachtig 

 van kleur is. 



Bij eenige kleine soorten, met een langwerpig ligchaam en de gedaante der 

 eigenlijke Lipvisschen, zijn de tanden tot vier schopvorraige massas versmolten. 

 Zij worden in den Indischen Archipel aangetroffen. Tot deze behoort Odax 

 moluccanus uit de Moluksche zee. 



DE PLESIOPS. {PLESIOPS.) 



Deze visschen staan lusschen de Lip- en Raafvisschen. Hun ligchaam is 

 langwerpig; de zijslreep houdt aan het einde der rugvin op en begint, als het 

 ware, als eene tweede op den staart. De twee eerste weeke stralen der buik- 

 vinnen zijn verlengd, dik en ongetakt. De rugvin bestaat groolendeels uit 

 stekels en haar week gedeelte, even als dat der aarsvin, is een weinig verlengd. 

 De staartvin is afgerond. Zij hebben groote schubben, die ook de kieuwdeksels 

 bedekken. Hunne raondopening is wijd, en de oogen zijn groot. Zij bereiken 

 de lengte eener hand , en worden op de koraalriffen in de Roode en Indische 

 zee aangetroffen. Eene soort van de kusten van Java, Plesiops coralUcola, 

 is gtroogcel met vele lichtblaauwc vlekken. 



