91 



DE OMBER-VISSCHEN. {SCÏMNM.) 



Deze vissclien hebben, in het algemeen, de uiterlijke gestalte der Baars- 

 achlige visschen ; maar hun gehemelte is steeds ongewapend; hun snuit 

 is meestal van boven gewelfd; hun kop is steeds, en somtijds zelfs tot op 

 de kaken, met schubben bekleed, welke zich niet zelden ook op de vinnen 

 voortzetten en, zoo als die van het overige ligchaam, tamelijk klein zijn; 

 zij hebben dikwijls poriën of groefjes aan de onderkaak; hunne schedel- 

 beeiideren verloonen niet zelden groote groeven; de zwemblaas eindelijk 

 is bij velen zeer zamengesleld. Of^^clioon van de Baarsachlige, de Zeebrasems 

 en andere met deze verwante visschen, niet door sterk in de oogen springende 

 kenmerken afgescheiden, vormen de Ombervissohcn echter eene zeer na- 

 tuurlijke familie, wier soorlen onderling, ten opzigle harer physionomie, 

 veel overeenkomst hebben. Hunne kieuwdeksels zijn nooit sterk gewapend, 

 en veelal met geheel gladde randen. De kaken zijn met eene streep fijne, 

 somtijds met langere tanJen bezet; bij eenigen ontbreken de tanden geheel 

 en al. Hunne rugvin bestaat uil stekels en gelakte stralen , en bij vele soorten 

 zijn deze twee soorten van vinnen geheel of gedeeltelijk van elkander ge- 

 scheiden , zoodat er twee rugvinnen aanwezig zijn. De buikvinnen, met 

 eenen stekel en vijf getakte stralen voorzien, staan onder de borstvinnen, 

 somtijds een weinig meer naar voren, soinlijds een weinig meer naar achteren. 

 Hunne aarsvin -is meestal kort, en van voren met eenige stekels gewapend. 

 Hunne schubben heliben ruwe randen. De zijstreep is een weinig S-vormig 

 gebogen. De slaartvin is krachtig, meestal afgerond, en slechls bij sommigen 

 aan het einde uilgesneden. Sommige soorten bereiken eene aanzienlijke 

 grootte, en in het algemeen worden er weinigen onder hen gevonden, die 

 minder dan een voet lengte hebben. Zij worden in alle zeeën, maar voor- 

 namelijk in die der warmere en heetc luchtslrckcn gevonden. 



De ei(jenlijhe (nnbervisschen zijn groote visschen, met een langwerpig 

 ligchaam, tamelijk kleine oogen, eene korte aarsvin met twee stekels; met 

 twee rugvinnen, die echter aan hunnen wortel aan elkander stooten , van 

 welke de achterste lang, de voorste met zwakke doornen voorzien is; 

 met eene reeks grootere tanden in beide kaken , en behalve dat talrijke 

 kleine tanden in de bovenkaak; en met een geland voorkieuwdeksel. Zij 

 bereiken eene aanzienlijke grootte, hebben eene zeer zamengestelde zwem- 

 blaas, en worden ook in onze zeeën aangetroffen. De gewone soort, Sckena 

 aquila oiumbra, aan onze kusten gewoonlijk zeebuars, dour de Italianen 

 umbrina, door de Franschen aigle oi maigre genoemd, wordt voornamelijk in 

 do Middellandsche zee aangetroffen, en komt ook, ofschoon in zeer kleinen 

 getale, in de Noord-zee voor. Dezevisch is grijsachtig zilverkleurig, van boven 

 in het leikleurige trekkende. Hij wordt vijf tot zes voet lang, en was vroeger 

 in Italië buitengemeen gezocht. Ofschoon grof van vleesch, is hij zeer sma- 

 kelijk. Gewoonlijk wordt hij bij ons slechts door arme lieden, of in het 

 geheel niet. gegeten. Hij is zeer krachtig, en laat, vooral indien er meer 

 bij elkander zijn, een luid geknor hooren. — Scioina pama, uit de Indische 

 zee, heeft eene puntige staartvin, de tweede rugvin is zeer lang; de aarsvin 

 daarentegen buitengewoon kort.— Bij sommige soorten is de tweede stekel 



