110 



voorzien; hunne kaken en het gehemelte zijn met tanden gewapend. Zij 

 hebben eene door doornen en eene door weeke stralen ondersteunde rugvin, 

 dif, of gescheiden, of vereenigd zijn; de buikvinncn zijn steeds met vijf 

 weeke stralen en een stekel voorzien, en ook de aarsvin is van voren, met 

 een of veelal zelfs met verscheidene stekels gewapend. Sommige worden 

 in rivieren, de meesten echter in de zee aangetroffen. Hun vleesch is lekker. 

 De soorten van deze familie zijn zeer talrijk, vooral in de zeeën der heete 

 luchtslreken. Men kan de volgende hoofdgeslachten onderscheiden. 



De Baarzen. {Perca.) 



Deze visschen hebben een langwerpig ligchaam ; de beide rugvinnen zijn 

 gescheiden of raken slechts aan haren wortel aan elkander; de rand van het 

 voorkieuwdeksel is met landjes, en het kieuvvdeksel met stekels voorzien. 

 Hunne tanden zijn alle fluweelachtig. 



De eigenlijke baarun hebben de kieuwdeksels naakt, dat is te zeggen, 

 zonder schubben. Hiertoe behoort onze gewone baan {Perca flüvlalUis), 

 die over geheel Europa en Siberië verbreid is. Hij houdt zich in rivieren 

 en meren, gewoonlijk op eenige voeten dieple op, leeft meestal op zich zelve, 

 voedt zich met allerlei kleinere visschen, salamanders, kikvorschen, insecten, 

 wormen, enz. Hij wordt somtijds twee voel lang en drie pond zwaar, teelt 

 in het derde jaar voort, en schiet zijnen snoervormigen kuit, die over de 

 250U00 eijeren bevat, in April, Mei en Junij , meestal in het riet der 

 oevers. — In de rivieren van Noord-Amerika worden verscheidene Baarzen 

 gevonden, die weinig van den onzen onderscheiden zijn. 



De zeebaarzen {Lnbrax), onderscheiden zich van de eigenlijke Baarzen door 

 hunne met schubben bedekte kieuwdeksels, en hunne met tandjes gewapende 

 tong. De gewone soort, Labrax lupus , is zilverkleurig, bewoont de Middel- 

 landsche en ook de Noordzee, en wordt in Italië voor zeer lekker gehou- 

 den.— Aan de Atlantische kusten van Noord-Amorika komt eene soort met 

 donkere lengtestrepen, Labr. linealus, voor, die tot vijftig pond zwaar 

 wordt, en een der lekkerste visschen dier streken is. 



Eenige soorten onderscheiden zich van de Zeebaarzen slechts door hare 

 gladde tong en doordat haar onderkieuwdeksel met stekels voorzien is. 

 Hiertoe behoort de keschre der Arabieren en varoio der Venetianen, 

 Lates nilolicus , die in den Nijl aangetroffen wordt. Zijn vleesch is voor- 

 treffelijk; hij wordt over de vijftig pond zwaar, en is zilverkleurig. — Eene 

 andere, niet minder lekkere soort, Lates nobtUs , wordt vier voet lang, 

 en houdt zich voornamelijk aan de monden der rivieren van het vaste land 

 van Indië, en de Sunda-eilanden op. 



Eene aan de monden der rivieren, die zich in de Atlantische kusten van 

 het heete Amerika storten, gemeene soort, is Centropömus undecimalis. Zij 

 onderscheidt zich van de Zeebaarzen en al de voorgaanden , door haar on- 

 gewapend kieuwdeksel; de middelste doorn harer aarsvin is zeer sterk ont- 

 wikkeld. Zij wordt vijf-en-twinlig pond zwaar, is zeer lekker , zilverachtig 

 van kleur, van boven groenaehtig, en is in vele streken van Amerika onder 

 den naam van snoek bekend. 



