122 



De buikvinnen zitten aan of voor de borst, en zijn met een stekeltje en vijf 

 weeke stralen, somtijds slechts met drie weeke stralen voorzien. Er is steeds 

 ééne aarsvin aanwezig en meestal twee, dikwijls vereenigde rugvinnen. 

 De staarlvin is bij de meesten afgerond. Bij eenige soorten zijn de stralen 

 van alle vinnen buigzaam en onverdeeld. Zij hebben fluweeltanden aan de 

 kaken en meest ook aan het ploegbeen en gehemelte. Sommige soorten zijn 

 klein, andere bereiken één tot twee voet lengle. Zij leven, op weinige uit- 

 zonderingen na, in d»^ zee, en zijn over de geheele wereld verbreid. 



De Zeehanen. {Trigla.) 



De Zeehanen, ook Knorhanen genoemd, zijn kennelijk aan hunnen min 

 of meer vierkanten, van de groole hoogliggende oogen slerk naar de pont 

 des snuits afhellenden, en met groole ruwe beenslukken bedekien, kop. Hun 

 ligchaam is langwerpig, veelal even breed als hoog en naar achteren kegel- 

 vormig. Zij hebben twee, van elkaar gescheidene rugvinnen en hunne buik- 

 vinnen zitten aan de borst. Hun ligi;haam is met schubben oT harde schilden 

 bedekt, Üc meesten bereiken omstreeks een' voet lengle en zijn van boven 

 roodachtig. Zij worden in alle zeeën aangetroffen, en vormen de volgende 

 hoofdgeslachten. 



De eigenlijke zeehanen hebben onder iedere borsivin Jtie vrije stralen ; 

 een met schubben bedekt ligchaam; eenen slerk afhellenden snuit; eene 

 ruime, op iedere zijde met een lang aanhangsel voorziene, zwemblaas, en 

 omstreeks twaalf blinde aanhangsels aan het darmkanaal. De zijslrecp en 

 ook de rug zijn bij velen met groole, scherpe en puntige schubachlige platen 

 voorzien. Zij zwemmen zeer vlug, voeden zich met weekdieren, jonge 

 visschen, kwallen en andere zeedieren; laten, wanneer zij uit het water 

 gehaald worden, een knorrend geluid hooren ; worden vooral in de gematigde 

 en koudere streken van beide halfronden in groole menigte aangetroffen, 

 en schijnen in de meeste tropische zeeën te ontbreken. Zij hebben fluweel- 

 tanden aan de kaken, aan het ploegschaarbeen en somtijds ouk aan de ge- 

 hemeltebeenderen. — Eene der gemeenste soorten in de zeeën om Europa, 

 de kleine zeekaan of poon {Triyia gurnardus) , is van boven graauw, dikwijls 

 in het roodachtige trekkende, en meestal met witte vlekjes als bezaaid. — 

 De groote zeehaan {Tr. hirundo) , even gemeen als de kleine, heeft de 

 achterzijde der grootere borslvinnen zwart met blaauwe randen. — Bij eene 

 soort uit de Middellandsche zee, Tr. hjra, die tot in het kanaal voorkomt, 

 is de harde snuit aan zijn einde tamelijk diep gevorkt en geland : zij is 

 rood van kleur, bereikt eene lengte van twee voet, en heeft groole borsl- 

 vinnen. — In Japan vindt men twee soorten met eenen gevorkten snuit, 

 Tr. Burgert en hemisticta , beide van boven rood ; de eerste met kleinere 

 blaauwachtige, de tweede met grootere, op de vliezen zwarle, borslvinnen, 

 en met zwarte vlekjes langs de zijstreep en bovendeden. — Aan de .\llaniische 

 kusten van Amerika vindt men eenige soorten met nog grootere borstvinnen , 

 en met tanden aan het gehemelte. Hiertoe behoort Tr. {Prionüttts) punctdta, 

 van boven grijsbruin, met rosse vlekken, eene grootere zwarte vlek boven aan 

 de eerste rugvin, en de borstvinnen van onderen blaauw gezoomd. 



