16t 



het ontbreken van baarddraden. Zij bereiken zelden een voet lengte, houden 

 zich in stil water of ook in rivieren op, en de niet zeer talrijke soorten 

 worden, met ééne uitzondering, allen in het gematigde Europa, en door het 

 geheele noordlijke en middele Azië tot China en Japan aangetroffen. 



De meest bekende soort, de gewone steenkarper {Cypi'inus carassïus), in 

 geheel Duitschland Karausche genoemd, is bruin, van boven groenachtig, op 

 den buik geelachtig. Zij bewoont het grootste gedeelte van Europa, wordt 

 in geheel Siberië gevonden, en leeft ook in grooten getale in de zoutzeeën 

 der steppen van het Aziatische Rusland. Zij heeft een zoo taai leven, dat 

 de strengste koude haar niet doodt, zelfs wanneer zij geheel in het ijs vast- 

 gevroren is, hetgeen in Siberië dikwijls geschiedt. — Tot deze afdeeiing 

 behoort ook de (joudvisch {Cyprinus auralus), oorspronkelijk uit China af- 

 komstig, van daar naar Japan, in de zeventiende eeuw naar S^ Helena, in 

 de achttiende naar Europa, en vervolgens ook in andere landen verplant, 

 waar hij tot sieraad in de vijvers gehouden wordt. Deze visch, dien men niet 

 in den wilden staat kent, heeft meestal eene hoogroode, min of meer naar 

 het goudgeele trekkende kleur ; sommige zijn zilverkleurig, of zwart gevlekt, 

 en men vindt onder hen, vooral in China en Japan, waar zij zeer gezocht 

 zijn, allerlei monsterachtige voorwerpen, zooals dit ook somtijds met onzen 

 gewonen Karper plaats heeft. 



De Witvisschen. (Leuciscus.) 



Deze, aan soorten buitengewoon rijke, afdeeiing bevat alle degenen, welkö 

 noch baarddraden, noch doornen aan de vinnen hebben. Het ligchaam is 

 bij de meeslen zamengedrukt en heeft eene zilverachtige kleur, weshalve 

 zij Witvisschen genoemd worden. Men geeft aan velen bij ons ook den naam 

 van katvisch , omdat zij een te gering voedsel voor de meer gegoedde klasse 

 van menschen opleveren. Hun kop, en somtijds ook hun ligchaam, is in den 

 rijtijd niet zelden met vele kleine, meestal licht gekleurde, puisten bedekt. 

 Zij zijn grootendeels op het noordelijk halfrond beperkt. 



De wateren van Europa voeden eene menigte soorten, tot deze afdeeiing 

 behoorende. Wij voeren slechts de volgende aan. De voren {Cyprinus rülïïus), 

 gemeen in het geheele gematigde en noordelijke Europa en in Siberië, wordt 

 zelden een voet lang en een pond zwaar, en is groen met eenen witten buik, 

 de aarsvin bleekrood, de buikvinnen bijkans witachtig. De kuit wordt in de 

 maand Mei geschoten.— De reusvoren {Cypr. erytrophthalmus) is hooger 

 van ligchaam, zijne aars- en buikvinnen, zoo als ook het oog, zijn fraai 

 rood, de onderkaak is een weinig langer dan de bovenkaak, en de mond- 

 opening schuins naar boven gerigt. Deze soort is even menigvuldig en even 

 ver verspreid als de voorgaande. — Eene zeer kleine soort, Cypr. amdrus, 

 in Duitschland Bitlerling, in Frankrijk bouvière genoemd, gemeen in de 

 gematigde streken van het vaste land van Europa en ook in Nederland, wordt 

 slechts twee duim lang; haar ligchaam is hoog, en haar darm spiraals- 

 gewijze opgerold. 



Eene kleine, langwerpige en zilverkleurige, soort, Cypr. alburnus , io 

 het franseh ablette, in het duitsch Alben genoemd, is merkwaardig, omdat 



21 



