173 



bovenkaak, door het gemis van buikvinnen, door zijne zeer lange aarsvin en 

 zijne kleine, ver naar achteren geplaatste rugvin. Hij heeft eenen halven voet 

 lengte, zijn ligchaam is niet hoog en langwerpig, en de buik scherp getand. 

 De soort wordt Odonlhognathus of Gnalhobolus miicronatus genoemd. 



De Ansjovissen. {Engraulis.) 



Zij zijn gekenschetst door hunnen mond, welke tot aan de kieuwen ge- 

 spleten is, en door hunnen min of meer neusvormig verlengden, voor de 

 onderkaak uitstekenden snuit. De bovenkaak is somtijds naar achteren ver- 

 lengd. De borslvinnen zitten laag; de buikvinnen zijn klein. Velen hebben 

 eenen afgeronden buik. De aarsvin is bij sommigen, b.v. bij de gewone soort, 

 kort; bij anderen zeer lang. Zij leven in de zee, waar zij zich meestal in 

 de diepte ophouden. Gedurende den tijd der voortleeling naderen zij de 

 kusten in ontelbare menigte, om hunne kuit Ie schieten, en hun vangst 

 wordt alsdan eene gewigtige bezigheid voor sommige kustbewoners. 



De (jewone ansjovis {Enyrauhs encrasichohis) , bewoont de zeeën om 

 Europa , wordt eenen halven voet lang en vooral aan de kusten van het 

 zuidelijke Frankrijk gevangen , ingezouten , nadat men den kop zoo als ook de 

 lever heeft weggenomen, en over de geheele wereld verzonden. — Bij sommige 

 soorten der Indische zee, b.v. bij Engr. taty, is de eerste straal der borst- 

 vinnen verlengd. — Anderen, uil diezelfde zee, hebben een naar achteren 

 verlengd bovenkaaksbeen , en eenen scherpen buik met insneden; b.v. Engr, 

 selirostris. 



Sommige soorten, Coilia genoemd, hebben eenen langen, puntig uilloo- 

 penden staart, die van eene kleine puntige staartvin voorzien is, met welke 

 zich gewoonlijk de zeer lange aarsvin vereenigt; en men ontwaart boven de 

 borstvinnen een zeslal of meer lange borslelachtige draden. Zij worden in 

 de Indische zee tot aan de kusten van Japan aangetroffen. — De soort uit 

 de monden van den Ganges is Coilia Hamillomi ; Coilia Grayi of nasus 

 komt in de Chinesche zee lot aan de kusten van Japan voor. 



De Zilver-Haringen. {Albula.) 



Zij hebben in het algemeen de gestalte der Haringen, maar hun buik is 

 afgerond; het ligchaam meestal langwerpiger en weinig zamengedrukt; de 

 staartvin is groot, de overige vinnen zijn klein, en de rugvin slaat omstreeks 

 boven de buikvinnen. Velen bereiken eene aanzienlijke grootte. Zij zijn bij- 

 kans geheel zilverkleurig van tint. 



Sommigen hebben eenen naakten kop met eenen kegelvormig verlengden 

 snuit; eenen kleinen, met fijne tanden gewapenden, mond; middelmatige, 

 tamelijk harde, schubben; een twaalftal stralen in het kieuwvlies, en het 

 oog gedeeltelijk met eene vetlaag bedekt. Onder deze behoort Albula ma- 

 crocephdla, ook Bulirinus Plumieri genoemd, uit de Mejikaansche zee, 

 meer dan eenen voet lang, en door hare gestalte in het algemeen onze 

 Rivier-barbeel (Cyprinus barbus), herinnerende. — Albula erythrochetlos , 

 uit de Stille Zuidzee, is geheel zilverachtig, met roode lippen. 



