188 



waar de onderkaak geheel is, op het midden in twee deelen gedeeld, zood;ii 

 iedere kaak , als het ware, van twee tanden voorzien is. Eenige soorten hebben 

 eenen maaltandknobbel, maar hij is klein, en slechts in de bovenkaak aan- 

 wezig. De neusgaten zijn volgens de soorten zeer verschillend : zij zijn somtijds 

 wijd, somtijds naauw, somtijds geheel ontbrekend. Sommige soorten gaan 

 de rivieren op ; andere bewonen de zee en eenige worden noordelijk , ofschoon 

 zelden, tot aan de Noordkusten van Engeland aangetroffen. Sommige wordcti 

 voor vergiftig gehouden, en van eene zegt men, dat zij elektrische schokken 

 mededeelt. 



Eenige soorten met een zeer langwerpig ligchaam, zijn van boven blaauw- 

 achtig of groenachtig, van onderen wit, en langs de zijden met eene zilveracli- 

 lige lengtestreep en eenen naad aan weerszijde van den buik. Hiertoe behoort 

 Tetrodon argentèiis , van de kusten van Nieuw-Holland en Japan, van twee 

 voet lengte, met zwarte ronde vlekjes op de bovendeden. — De fahaka der 

 Arabieren, Tetr. Unëalus, wordt, gedurende den tijd der overstroomingen, 

 in den Nijl aangetroffen. Hij bereikt eene lengte van nagenoeg een' voet, en 

 heeft bruine en geelachtige lengtestrepen. Wanneer het water afloopt, blijven 

 er velen op het drooge liggen, en de kinderen vermaken zich alsdan daarmede 

 door ze als speelballen heen en weder te rollen. Zoodra men deze visschen 

 uit het water haalt, laten zij veelal een knorrend geluid hooren , voortgebragt 

 door het spoedige uitstoolen der lucht uil de maag. Eene kleine soort, 

 Tetr . {lüvialtlh , boven groen met zwarte vlekken, is zeer gemeen in de 

 rivieren van het vaste land van Indië en de Sunda-eilanden. — De kitama- 

 kura {Tetr. rivulalus), is eene kleine soort met een zamengedrukt ligchaam : 

 bruingeel van kleur, boven met vele fijne hemelsblaauwe gegolfde lijnen en 

 zeer vergiftig. 



In de Moluksche zee vindt men eene tamelijk groote soort Tetr. of Triodon 

 hursdrms, wier bovenkaak verdeeld is als bij de Stekelbuiken, terwijl de 

 onderkaak onverdeeld blijft als bij de Egelvisschen. De buik is tot eenen 

 grooten zak verlengd, die bijkans tot aan hel einde des ligchaams reikt, en 

 van voren door het eveneens zeer verlengde, het bekken voorstellende, been 

 ondersteund wordt. 



De Maanvissclien. {Ortliagoriscus.) 



De Maanvisschen , die men ook Klomp-, Zonnevisschen of Zwemmende 

 Koppen noemt, vallen voornamelijk in het oog, door den vorm van hun lig- 

 chaam, hetgeen de gedaante heeft cener staande ovale schijf, wier achtereinde, 

 achter de tamelijk korte rug- en aarsvin, door de buitengewoon korte, on- 

 duidelijke en een weinig boogvormige staartvin omzoomd wordt. Hunne tanden 

 zijn volmaakt als bij de Egelvisschen, maar de maallandknobbels ontbreken. 

 De borstvinnen zijn klein. Zij onderscheiden zich ook nog van de overige 

 Kogelvisschen door hunne huid, vvelke, in stede van met stekeltjes, met 

 kleine ruwheden bedekt is ; door het ontbreken eener zwemblaas; doordal zij 

 hun ligchaam niet kunnen opblazen, en door hunne kleine maag. Zij worden 

 in den Atlantischen Oceaan, in de zeeën om Europa, en in den noordelijken 

 Stillen Oceaan aangetroffen. 



