190 



vóór den wortel der borstvinnen , de zaniengegroeide beenderen der boven- 

 kaak, en de kleine raondopening ; maar zij hebben aan iedere kaak acht 

 op eene rij geplaatste tanden; hun ligchaara is steeds hoog, sterk zijde- 

 lings zamengedrukt, en kan niet worden opgeblazen; zij hebben steeds eene 

 eerste rugvin, wier stekels, een tot zes in getale, op den achlerkop inge- 

 leed zijn , en in de rust in eene diepe groef te liggen komen ; hun buik wordt 

 op de raiddellijn ondersteund, door een' langen, van achteren veelal met de 

 punt uitstekenden, en door de beide vergroeide bekkenbeenderen zaamge- 

 stelden, kiel, óf is met twee groole, de buikvinnen vertegenwoordigende, 

 aan het bekken ingeleede, stekels voorzien. Zij hebben eene weeke rug- 

 en aarsvin, die elkander tegenover staan en tamelijk lang zijn, en eene 

 gewone staartvin. Hunne huid is ruw of hard en heeft schubachtige afdeelingen. 

 De meesten zijn zoo groot als eene hand, sommigen bereiken echter meer dan 

 het dubbele dezer lengte. Zij worden in de zeeën der heete luchtstreken, vooral 

 in de Indische en Stille Zuidzee aangetroffen , voeden zich met zeewier en 

 met de polypen van Koralen, waardoor zij vergiftige eigenschappen aannemen, 

 en zijn niet zelden met zeer fraaije kleuren versierd. Zij vormen verscheidene 

 ondergeslachten. 



De eigenlijke hoornvisschen hebben het geheele ligchaam met eene, uit 

 tamelijk kleine, ruitvormige of zeshoekige, harde stukjes zaraengestelde huid 

 bekleed; het achtereinde des bekkenkiels is uitstekende en met puntjes ge- 

 wapend; hunne eerste rugvin bestaat uit drie stekels, van welke de eerste 

 buitengewoon groot is. Hun ligchaam heeft de gestalte eener ovale schijf, 

 en het zijn vooral de soorten dezer afdeeling, welke fraaije kleuren ver- 

 toonen. — De tjeiuone hoornvisch {Bal. capriscus). wordt in de Middel- 

 landsche zee en somtijds zelfs aan de kusten van Engeland aangetroffen. Hij 

 is bruinachtig grijs met groenachtige vlekken. — Bij vele soorten is de staart 

 op weerszijde van verscheidene rijen van doornen voorzien. De merkwaar- 

 digste soorten dezer afdeeling zijn : Bal. conspinillum , van de kusten van 

 Japan, zwart, op de ondei helft met groote, geelachtige, eironde vlekken; 

 Bal. vélüla , van de kusten van Brazilië, met eene gevorkte staartvin, van 

 boven lichtgroen , de onderdeelen roodachtig grijs, kop en vinnen met blaauwe, 

 gedeeltelijk met geele, streepjes en zoomen; Bal.ringens, geheel zwart, uit 

 de Chinesche zee; en vele andere. 



De soorten, wier huid met kleine ruwe verhevenheden bedekt is, en wier 

 eerste rugvin slechts uil eenen stekel beslaat, noemt men Monacanthus. Zij 

 zijn meest grijs- of bruinachtig van kleur, en worden in West- en voor- 

 namelijk in Oost-lndië en de Stille Zuidzee aangetroffen. Hiertoe behoort 

 de kootnuki der Japanners , Monacanthus cinhifer, in den ouden leeftijd 

 met de eerste straal der weeke rugvin verlengd. Deze visch is zeer gemeen 

 aan de kusten van Japan en wordt aldaar gegeten. — Bij sommige, zoo als 

 bij Mon.scöpas, uit de Moluksche zee, is de staart aan weerszijde digt 

 met harde borstelachtige draden gewapend. — Eene kleine soort uit diezelfde 

 zee, Mon. penicilligèrus, heeft het geheele ligchaam met draadjes, die 

 somtijds gelakt zijn , bezet. — Er zijn ook soorten, wier ligchaam zeer lang- 

 werpig, het bekken niet uitstekende, en de rugstekel zwak is. Hiertoe be- 

 hoort Mon. munücèros van de Antillen, van drie voet lengte, en verscheidene 



