201 



of zelfs aan onze kusten waargenomen. — Eene andere, uit diezelfde streken, 

 Raja margindla , heeft de benedenzijde der schijf van eenen breeden zwarter, 

 zoom voorzien. — Bij eene soort uit de Middellandsche zee, Raja Radüla, 

 is de snuit van voren als afgehakt. — Bij anderen daarentegen is de snuit 

 min of meer verlengd. Zij worden grooter dan de gewone Roggen, zijn meest 

 witachlig van kleur, met kleine zwarte poriën, en worden gewoonlijk niet 

 gegeten. Hiertoe behoort de fleet {Raja batis), met eenen eenigzins scherp 

 driehoekigen snuit, gemeen aan onze kust en in de zeeën om Europa; ver- 

 volgens Raja oxijrhynchus , met een' van voren smallen, puntigen snuit; 

 Raja lintèa , met de voorhelft der schijf smal , en een' aan het einde zeer 

 puntigen snuit. — Bij eene soort van Tasmanië, Raja Lemprierei , is de punt 

 van den staart achter de zoogenaamde rugvinnen zeer kort, dik en stomp, 

 en de staarlvin buitengewoon klein en kielvorraig. — Aan de kusten van Bra- 

 zilië, komt eene soort, Raja Agassiz'n , voor, bij welke de staartvin geheel 

 ontbreekt. 



De Pijlstaart-Roggen. {Trygon^ 



Zij zijn daardoor gekenschetst, dat hun staart van boven door een of 

 twee, van weêrhaakjes voorziene, stekels, met welke zij gevaarlijke wonden 

 kunnen toebrengen, gewapend is. Hunne buikvinnen zijn niet verdeeld. Men 

 ziet vóór den eersten stekel gewoonlijk eenen anderen kleinen stekel, die zich 

 eerst dan ontwikkelt, wanneer de grootc stekel afgesleten of afgebroken is. 

 De stekels dezer visschen werden reeds door de oude Grieken, en worden 

 nu nog door sommige wilde volkeren, als punten voor de pijlen gebruikt. Zij 

 worden voornamelijk in de zeeën der heete luchtstreken aangetroffen, en 

 bieden, wat hun vorm in het algemeen en die van hunnen staart in het 

 bijzonder betreft, zoo veelvuldige afwijkingen, dat men hen in verscheidene 

 onderafdeelingen kan brengen. 



Bij de eigenlijke pijlstaariroggen is de achterhelft der schijf grooter dan 

 de voorhelft; hare zijhoeken zijn, zoo als ook somtijds de snuit, min of 

 meer afgerond. — Bij sommige soorten is de staart geheel zonder eenig 

 spoor van vinnen. Hiertoe behoort Tnjgon purpürëa , van de Kaap, geheel 

 donkerblaauw van kleur, de staart zoo lang als het overige ligchaara; en 

 Tnjgon uarnak, uit de Roode en Indische zee, bruin, de staart drie maal 

 zoo lang als het overige ligchaam. — Bij andere soorten is de staart, van 

 onderen en boven, door een huidvlies omzoomd. Onder deze behoort de 

 gewone pijlstaart {Tnjgon paslindca) , van boven olijfkleurig, in hetblaauwe, 

 langs de randen der schijf in het geel- of roodachtige, trekkende. Zijn staart 

 is weinig langer dan de schijf. Hij wordt in alle zeeën om Europa tot aan 

 de Kaap aangetroffen , is gewoonlijk eenen voet breed, en houdt zich op zand- 

 banken op. Hij wordt gewoonlijk niet gegeten. Eene andere soort uit de 

 Middellandsche zee, Trygon violacèa, is geheel donker violetblaauw, en haar 

 staart is drie maal zoo lang als het overige ligchaam. Tnjgon Kuhlii, van 

 de Moluksche en Japansche zee, is vleeschkleurig, met blaauwe, ronde 

 vlekken. Aan de kusten van Japan worden twee soorten aangetroffen : de 

 eene, de akajeï, heeft een zeer stomphoekigen snuit, en is geelbruin van 

 kleur; de andere, migti genaamd, heeft den snuit puntig en is geelachtig 



