202 



bruinrood. — Sommige soorten hebben eene tamelijk groole vin aan de onder- 

 zijde des staarts. Hiertoe behoort de sephen, van de Roode en Indische zee, 

 bruin van kleur, de staart drie maal langer dan het overige ligchaam ; en 

 Trygon hjmna, van diezelfde zeeën tot aan de kusten van Nieuw-Guinea 

 verbreid : de schijf bijkans kringvormig, bruin van kleur, met groote, rood- 

 achtige, donkerblaauwe vlekken , en de staart de helft langer dan het overige 

 ligchaam. — Andere soorten hebben het einde van den korten staart met 

 eene vin omzoomd, welke door kraakbeenstralen ondersteund wordt. Hiertoe 

 behooren Trygon aurantiaca , geelachtig rood van kleur, van de Japansche 

 zee; en Trygon torped'ina , van de Antillen, met eene langwerpig ronde 

 schijf, en groenachlig van kleur, met kleine, opene, bruinachtige kringen 

 gemarmerd. — Eindelijk is er ook eene soort van Nieuw-Holland, Trygon 

 testacèa, wier staart aan het einde lancetvormig, en vóór den stekel van 

 eene kleine rugvin voorzien is. 



De plat-pijlstaartroggen {Pleropldlèa) hebben eene ruitvormige , zeer 

 platte schijf, die nog eens zoo breed als lang is, en eenen zeer dunnen, 

 kleinen staart, meestal zonder eenige vin. De soort der Middellandsche zee, 

 Trygon altavèla, die ook aan de kusten van Brazilië voorkomt, is van boven 

 bruin van kleur, en haar staart bereikt niet eens de helft der lengte van 

 de schijf. — Trygon maclura, van de kusten van Brazilië tot Canada ver- 

 breid, wordt vijftien tot achttien voet breed.— Bij Trygon micrura, van 

 de Roode en Indische zee, van zes voet breedte, is de staart bijkans even 

 lang als de schijf. — In de Roode en Indische zee komt eene soort, Trygon 

 tentaculata, voor, bij welke de staart met eene kleine, vóór den stekel 

 geplaatste rugvin, en de achterrand der spuitgaten van een plat voeldraadje 

 voorzien is. 



Bij de arend-pijlstaarlroggen {Myliobatis) is de schijf aan iedere zijde 

 tol eene scherppuntige vleugelvormige lap verlengd , en deze loopt aan de 

 zijden van den kop te niet, begint echter weldra weder, ten einde den snuit 

 te omzoomen. De staart is zeer dun, zweepvormig, veel langer dan de schijf; 

 de stekel is digt bij den wortel des staarts geplaatst, en wordt door eene 

 kleine rugvin voorafgegaan. — De gewone soort, Trygon aquïla , is donker 

 bruingroen, met zwartachtige dwarsstrepen , en heeft eenen langwerpigen, 

 afgeronden snuit. Zij wordt in de Middellandsche zee en aan de Kaap de 

 Goede Hoop gevonden. — Bij andere soorten is de snuit in twee lappen 

 gedeeld. Hiertoe behoort Trygon {Rliinoplèra) javanica, van vier voet 

 breedte. 



Bij de oor-pijlstaartroggen {Cephaloptèra) verlengt zich de zeer breede, 

 zijdelings in puntige vleugelvormige lappen uitloopende schijf, aan iedere zijde 

 van den kop, tot eene soort van vin in gedaante van ooren. De staart met 

 zijnen stekel en de kleine rugvin zijn als bij de Arend-pijlslaartroggen. Deze 

 visschen zijn de grootste van alle Roggen, en bereiken niet zelden eene 

 breedte van twintig voet, terwijl de jongen, vóór hunne geboorte, reeds 

 twintig pond wegen. De gewone soort, Trygon Giorna, van de Middelland- 

 sche zee, is paarschachlig blaauw, van onderen wit. — Bij sommige soorten 

 ligt de mondopeniog aan het einde van den snuit; zoo als b.v. bij Trygon 

 Johnii, van de kusten van Amerika. 



