204 



Deze vissclien worden somtijds een' lot twee voet breed ; zij houden zich 

 meestal onder het zand of modder verborgen, zijn vreesachtig en langzaam 

 in hunne bewegingen , brengen levende jongen ter wereld , en worden in alle 

 zeeën der heete en warme luchlslreken aangetroffen. 



In de zeeën om Europa vindt men slechts soorten met twee rugvinnen : 

 zij zijn in de Middellandsche zee menigvuldig en gaan noordelijk tot aan éc 

 kusten van Engeland. De gemarmerde sidderrog {Torpedo marmorala), 

 is bruingeel, en meestal zwartachtig gemarmerd. — Eene andere soort, 

 Torp. oculata , heeft drie of vijf zwarte oogvlekken op den rug. — Eene 

 derde, die ook aan de Kaap voorkomt, Torp. nobilidna , is van onderen wil 

 met eenen bruinen zoom. 



De beide soorten met eene rugvin worden aan de Kaap en in den Indischen 

 Oceaan aangetroffen. Die van de Kaap, Torp. cnpensis, is bruin en somtijds 

 wit met bruine vlekken. 



Er bestaat ook eene soort, Torp. Hardwickü, die in het geheel geene 

 rugvinnen heeft. Zij wordt in den Indischen Oceaan gevonden en is bruin, 

 somtijds met witte vlekken. 



DE PRIK-ACHTIGE VISSCHEN. {PETROMYZONTES.) 



Bij deze wormvormige visschen worden de vinnen vervangen 'door huid- 

 vliezen. Hunne huid is glad, slijmerig en van schubben ontbloot. Zij 

 hebben noch buik-, noch borstvinnen. Hun mond, tot zuigen ingerigt, is 

 trechtervormig, of heeft de gedaante eener lengtespleet. Hunne oogen zijn 

 zeer klein. Zij hebben slechts céne neusopening. Hun aars ligt ver naar 

 achteren. De kieuwen vormen twee of meer paar, inwendig liggende, zak- 

 vormige ligchamen, welke naar buiten met eene of meer openingen uitkomen, 

 en tevens met den slokdarm of de mondholte in verbinding slaan. Hun ge- 

 raamte beslaat uit kraakbeen, en de wervelkolom wordt vervangen door eene 

 ruggestreng zonder geledingen. Zij hebben noch ribben, noch eene zwem- 

 blaas, leven in de zee of in rivieren, zijn niet talrijk in soorten en vormen 

 de volgende twee hoofdgeslachten. 



De Prikken. (Petromyzon.) 



Hun mond bevindt zich van voren aan het einde van hun rolvormig lig- 

 chaam : hij is trechtervormig, en de lippen, alsmede de tong, zijn meestal 

 met hoornachtige tanden , eerstgenoemde somtijds ook met baarddraden voor- 

 zien. Hunne tong kan ook als een zuiger eener pomp heen en weer ge- 

 schoven worden. Zij hechten zich met hunnen mond aan steenen en allerlei 

 waterdieren, voornamelijk visschen, vast, en zuigen hun, even als bloed- 

 zuigers, het bloed uit, waarmede zij zich voeden, en met hetwelk hun 

 spijskanaal niet zelden geheel gevuld is. 



Sommige soorten hebben de lippen met vele fijne draadjes en met landen, 

 waarmede ook de tong gewapend is, bezet; behalve deze ziet men boven 

 in den mond twee groote tanden. De kleine kieuwopeningen, ten getale 

 van zeven aan iedere zijde, liggen digt bij den kop. Hun lancelvormige 



