20f5 



staart wordt door eene afgeronde vin omzoomd , welke op de bovenzijde 

 van den staart door eene andere, die somtijds met deze vereenigd is, en op 

 het achtergedeelle van den rug door eene tweede, boogvormige of driehoekige 

 vin, voorafgegaan wordt. — De grootste soort, de lamprei {Petromijwnma- 

 rJniis), bewoont de Noord- en Oostzee, maar gaat de rivieren op, ora aldaar 

 hare kuit te schieten. Zij bereikt eene lengte van twee tot drie voet, wordt 

 drie pond zwaar, en is geelachtig met bruin- en witachlige vlekken als 

 gemarmerd. Zij wordt als een fijn eten hoog geschat. — De prik {Petr. flu- 

 viatïlis), wordt één tot anderhalven voet lang, en is zilverachtig met eenen 

 zwartachtigen rug. Zij is zeer gemeen in de stroomende zoele wateren van 

 het gematigde en noordelijke Europa, houdt zich voornamelijk in beken 

 met eenen modderachtigen grond op, en wordt in het voorjaar in groole 

 menigte gevangen en verzonden , hetzij om gegeten Ie worden , hetzij om als 

 aas te dienen bij de vangst van den Kabeljaauw en andere groote zee- 

 visschen. — Bij Peir. Planeri sloolen de beide rugvinnen aan elkander. De 

 jongen, Ammocodles branchidlis der schrijvers, hebben eene halfkringvormige 

 lip, in het geheel geene tanden, en houden zich in den modder op. Zij worden 

 gebruikt als aas bij het hengelen. — Bij eene soort van Tasmanië, Pelr. 

 mordax, is de mond buitengewoon groot. 



Eene soort, Heptatrëtus oï Bdellostomacirrhösiim, die in de Stille Zuidzee 

 tot aan de kusten van Japan voorkomt , heeft eveneens aan iedere zijde van 

 het ligchaam zeven kieuwgaatjes ; maar zij liggen verder naar achteren dan 

 bij de reeds aangevoerde soorten. Zij heeft slechts éénen hoornachtigen groeten 

 tand, maar eene dubbele rij op de tong, drie paar baarddraden aan den snuit, 

 en hare neusholte komt van achteren in de mondholte uit ; waaromtrent zij, 

 met de volgende soort, eene uitzondering van alle visschen maakt, en, in 

 dit opzigt, de Amphibiën en hoogere dieren nadert. De staart vermindert 

 naar achteren niet in hoogte, is hier afgerond, on met eene ronde staartvin 

 omgeven , van deze loopt een huidvlies langs den geheclen rug. Van de 

 kieuwgateu loopt naar achteren en voren, langs het geheele ligchaam, eene 

 rij slijmporiën. Dit dier, meer dan een voet lang, is licht roodbruin van 

 kleur, en wordt in de Stille Zuidzee tot aan de kusten van Japan gevonden, 

 waar men het anaha&e noemt. 



Eene andere soort, Myxine (jlütïnösa, vervangt hare plaats aan de kusten 

 van Skandinavië. Zij onderscheidt zich van de voorgaande voornamelijk door- 

 dat er slechts twee kieuwopeningen aanwezig zijn, die, onder de plaats, waar 

 het hart ligt, op het begin van het tweede derde der lengte van het geheele 

 dier, de huid doorboren, en van welke ieder de monding is van een kanaal, 

 dat naar de kieuwen loopt, om al hunne openingen in zich op te nemen. Zij 

 wijkt, even als de vorige, van alle overige visschen daardoor af, dat hare neus- 

 holte van achteren, zoo als bij de hoogere dieren, het verhemelte doorboort 

 en met de mondholte in verbinding staat. Dit dier wordt bijkans eenen voet 

 lang, is blaauwachtig van kleur, maar steeds van een witachtig slijm bedekt. 

 Men zegt dat het levende jongen ter wereld brengt. Het houdt zich op klei- 

 achtige en modderige gronden in de zee op , zet zich aan de visschen , vooral 

 de Kabeljaauwen, vast, bijt er een gat in, kruipt op deze wijze allengskens in 

 de buikholte, en zuigt in korten tijd het dier zoo uit, dat het weldra sterft. 



