211 



{Cibia), welke veelal dun, verlengd en met de dij door eene soort van schar- 

 nier-geleding vereenigd is. Aan het achtereinde der scheen, is de voet of 

 voetivortel (tarsus) bevestigd: hij bestaat, in den regel, uit verscheidene , 

 meestal vijf leden , welke niet zelden verbreed of op de ondervlakte van 

 kussentjes {pulvüli) of zuigerschijfjes en hairtjes voorzien zijn , terwijl het 

 laatste lid veelal twee, zelden slechts één , pantige, gekromde, hoornachtige 

 klaauwen draagt. De wijzigingen, welke de vorm dezer enkele deelen ondergaat, 

 zijn menigvuldig, naarmate deze werktuigen geheel of gedeeltelijk bestemd 

 zijn tot het loopen , zwemmen, graven, het vangen van den buit, enz. 



De vleugels, welke bij beide seksen slechts bij een klein gelal Insecten, 

 bij eenige soorten slechts bij de wijfjes of bij de onvolkomen wijfjes (de zoo- 

 genaamde geslachtlooze voorwerpen of arbeiders), ontbreken, zijn in den 

 regel en hoogstens ten getale van twee aanwezig. Zij zijn gewoonlijk vliezig, 

 doorschijnend en bestaan uit twee platen, tusschen welke fijne takken der 

 luchtbuizen, (aderen of ook zenuwen genoemd), loopen, wier verschillende 

 vertakking bij de verdeeling der Insecten in het stelsel niet zelden van veel 

 gewigt is. Bij sommigen, zoo als b.v. de Vlinders en eenige Muggen, zijn 

 deze vleugels met zeer kleine dakpansgewijze geplaatste schubjes bedekt. De 

 voorvleugels, ook bovenvleugels genoemd, zijn, bij sommigen, min of meer 

 hard, hoornachtig en ondoorschijnend, en verkrijgen alsdan de benaming 

 van dehschilden of vleugeldekken (elytra), die bij eenige Torren zonder 

 achtervleugels zelfs zamengegroeid zijn. De achter- of ondervleugels zijn 

 bij anderen buitengemeen klein en hebben de gedaante van een gesieeld knopje, 

 hetgeen dikwijls door een schubje bedekt is : deze onvolmaakte achtervleugels 

 zijn aan de zoogenaamde Tweevleugelige insecten eigen , en worden kolfjes 

 {haltéres, balanciers) genoemd. 



Alle Insecten hebben een korter of langer, regt of gekronkeld spijskanaal, 

 aan hetwelk men gemeenlijk onderscheidt : eenen slokdarm , die dikwijls eene 

 kropachlige verwijding heeft; eene ronde spiermaag, wier binnenvlakte veelal 

 met hoornachtige lijsten, tandjes of borsteltjes bezet is ; eene, steeds aanwezige, 

 langwerpige eigenlijke maag , aan welke de zoogenaamde urin-vaten gehecht 

 zijn ; en den darm , waaraan een dun en een dik gedeelte onderscheiden 

 wordt, aan wier vereeniging men somtijds eene verwijding of blinden darm; 

 ontwaart. Men heeft bij de meeste insecten speekselklieren waargenomen ; 

 bij anderen , b.v. Libellula , Ephêmëra , Aphis , schijnen zij echter te ontbreken 

 en men heeft ook soorten zoo als b.v. Panorpa, waar zij slechts bij de manne- 

 tjes aanwezig en zelfs zeer sterk ontwikkeld zijn. Aan den achtermond der 

 eigenlijke maag hangen een grooter of kleiner gelal draadjes, welke men 

 beschouwt, hetzij als de nieren, hetzij ook als de lever met de gal verte- 

 genwoordigende : de eenen noemen ze derhalven urin-, de andere galvaten. 

 Het darmkanaal wordt omgeven door eene vetraassa , het vet-ligchaam ge- 

 noemd, hetgeen vooral bij de maskers sterk ontwikkeld is, maar gedurende 

 hel popleven, grootendeels verdwijnt. Bij sommige Torren is de buitenvlakte 

 der eigenlijke maag geheel bedekt met eene menigte korte blinde zakjes , 

 welke waarschijnlijk het maagsap afscheiden; terwijl bij de meeste Sprink- 

 hanen blinde aanhangsels onder de spiermaag slaan. Men ontwaart in de 

 buikholte van vele soorten , vóór den anus die steeds aan hel uileinde van 



