212 



het achterlijf ligt, klierbuizen, waarin een bijtend of stinkend vocht afge- 

 scheiden wordt ; bij anderen liggen diergelijke klieren aan de borst b.v. bij 

 de Wantsen, of in de geledingen der poolen b.v. bij Meloë. 



De Insecten ademen zelfs in den toestand van masker of pop, steeds en 

 alleen, lucht uit den dampkring, en hunne werktuigen tot de ademhaling 

 bestaan sleeds uit luehtbuizen (trachéce), welke, veelvuldig vertakt door 

 alledeelen van hel ligchaam loopen, en naar buiten door luchtgaten {stigmata) 

 uitkomen. Deze luchtgaten zijn paarwijze over lederen gordel van het lijf 

 verdeeld, ontbreken echter aan den kop, de voorborst en den laalslen achter- 

 lijfgordel. De luchtbuizen vallen door haren witten zilverachtigen glans in 

 het oog, en zijn gevormd uit eenen hoornachligen , spiraalvormig digt op- 

 gerolden , eene buis vormenden draad , die zoowel aan de buiten- als binnen- 

 zijde met een vlies bekleed is. 



De bloedsomloop heeft bij alle Insecten, in alle graden hunner ontwikkeling, 

 plaats, en wel door middel van een langwerpig van achteren gesloten vat, 

 hetgeen langs de rugzijde van het dier ligt, en derhalve rugvat genoemd 

 wordt. Naar voren loopt dit rugvat, enger wordende, en als het ware eene 

 slagader vormende, door de borst en den kop voort, is hier naar beneden ge- 

 bogen , en eindigt met eene of meer openingen. Het rugvat heeft aan weers- 

 zijde, gemeenlijk acht of negen openingen, welke van klepvliezen voorzien 

 zijn. De bloedsomloop wordt daargesteld door de zamentrekking en uitzetting 

 van het rugvat, waardoor golfachtige , van achteren naar voren gaande, bewe- 

 gingen voorlgebragt worden. Het bloed doorloopt de overige deeien van het 

 ligchaam in alle rigtingen, in kanalen zonder eigene wanden, en is steeds 

 kleurloos. 



Het zenuwstelsel is bij de Insecten inwendig langs de buiklijn geplaatst, 

 en bestaat sleeds uit eene rij van knoopen , welke gewoonlijk door eenen dub- 

 belen draad met elkander verbonden zijn, en vele zijdelingsche takken af- 

 geven. Een veelal grootere, in den kop liggende, knoop vertegenwoordigt 

 de hersenen ; hij zendt draden naar de sprieten en oogen ; en twee om 

 den slokdarm, waar zij eenen ring vormen. De oogen zijn bij de Insecten 

 de meest ontwikkelde zintuigen , en ontbreken slechts zeer zelden. Tot het 

 gevoel dienen voornamelijk de sprieten, en ook de zuigers en tasters, waar 

 deze aanwezig zijn. De Insecten ruiken en hooren ook goed, niettegenstaande 

 afzonderlijke werktuigen voor deze zinnen bij de meesten ontbreken; de 

 sprieten schijnen intusschen de zetel van hel reukorgaan te zijn, hetgeen 

 men meent te moeten zoeken in lallooze kleine, de huid van de eindleden 

 der sprieten doorborende, groefjes. Een eigen, maar zeer in het oogvallend 

 gehoorwerktuig met een trommelvlies heeft men slechts bij sommige Sprink- 

 hanen, en zonderling genoeg, niet aan den kop, maar aan de scheenen en 

 het achterlijf waargenomen. In de vleeschige deeien van den mond heeft 

 waarschijnlijk de smaak haren zetel. 



De beide seksen zijn bij de Insecten steeds gescheiden, en slechts bij 

 de, somtijds voorkomende, Hermaphroditen in een en hetzelfde voorwerp ver- 

 eenigd. Wat de, voor het overige bij de Insecten algemeen plaats grijpende 

 paring en bevruchting betreft, zoo vindt men in deze klasse, te dezen opzigte, 

 eenige zeer in het oogvallende wijzigingen, voornamelijk bij de Bladluizen , 



