217 



allerlei vogels, welke ze gaarne eten, verdelgd. Men heeft op verscheidene 

 plaatsen, vooral in Japan, de gewoonte, deze dieren in kleine kooijen te houden. 

 Wanneer men hen vangen wil, trachten zij zich door beten te verdedigen. 



De meest bekende, in het grootste gedeelte van Europa en ook bij ons 

 gemeene , soort is de gewone groene sprinkhaan {Locusta viridissima) . Hij 

 bereikt gewoonlijk eene lengte van anderhalven duim en is geheel groen, 

 zonder vlekken. Hij houdt zich op boomen, heesters, heggen, tuinen of zelfs 

 weilanden op, en verraadt zijne aanwezigheid door zijnen eentoonigen zang; 

 zwijgt echter dadelijk, zoodra men hem nadert, verschuilt zich, en is om zijne 

 groene kleur moeijelijk te ontdekken. Deze dieren paren in den nazoraer 

 herhaaldelijk, en het wijfje brengt telkens hare eijeren met hare legboor in 

 eene holte, op nagenoeg eenen duim diepte, onder den grond. Ieder dezer 

 holen, welke op grootere of kleinere afstanden van elkander verwijderd zijn, 

 bevat niet meer dan tien tot twaalf langwerpige eijeren. Deze, zelfs tegen 

 de felste koude bestand, blijven tot in de maand Mei van het volgende jaar 

 liggen, als wanneer de jongen ontwikkeld zijn, en ei en hol verlaten. Zij 

 vervellen bij lusschenpoozen herhaaldelijk; krijgen reeds in de maand Julij, 

 na de derde vervelling, beginsels van vleugels, volmaakte vleugels echter eerst 

 in Augustus, alswannecr de laatste vervelling plaats heeft. Nadat de paring 

 en het eijerleggen hebben plaats gehad, sterven zij allen bij aannadering van 

 den winter. Eene kleinere Europeaansche soort, Loc. verrucivöra , heeft de 

 voorvleugels met bruin gevlekt en hare sprieten zijn korter. De hoofdkleur 

 is gewoonlijk groen, somtijds ook bruin- of roodachtig. Zij bijten zeer hevig; 

 LiNNÉ verhaalt, dat ze door de Zweedsche boeren gebezigd worden, om de 

 wratten af te bijten. Volgens Belon bevestigt men, op het eiland Creta, 

 deze sprinkhanen , als aas, aan vischhoeken en laat ze vliegen , om daarmede 

 zwaluwen en andere vogels te vangen. Bij sommige soorten, b.v. bij Loc. 

 ephippïger, uit het warme Frankrijk , ziet men, in stede van vleugels, slechts 

 een paar, de dekschilden voorstellende schubjes. Bij andere, b.v. bij Loc. 

 dorsdlis, hebben de mannetjes volmaakte, de wijfjes in het geheel geene 

 vleugels. 



Onder de uitheemsche soorten zijn er vele, welke aanzienlijke verscheiden- 

 heden van de onze aanbieden. Wij voeren slechts eenige der merkwaardigste 

 van Java aan. Bij sommige zijn de dekschilden buitengewoon breed en blad- 

 vorraig, b.v. bij Loc. {Pseudophyllum) leuconöta, die, zonder de sprieten, 

 vier duim lengte bereikt, en groen is, met witte vlekken op de schilden ; en 

 Loc. {Pseudophyllum) neriifoluim : nagenoeg even groot als de voorgaande 

 soort, maar de schilden smaller; geheel groen, met flaauwe geelachtige 

 vlekjes op de schilden en met eene roodachtige legboor.— Eene andere 

 soort, Loc, (Megaludon) ensifèra, is merkwaardig om hare krachtige gestalte; 

 haren groeten kop, en haar zadelvormig, met stekels voorzien borststuk. Zij 

 is vaal bruinachtig rood van kleur; het borststuk is groenachtig, en de 

 legboor van het wijfje is zeer lang. De Javanen, welke deze soort adah djankrik, 

 hetgeen vecht-krekel beteekent, noemen, vangen haar, om ze zamen te 

 laten vechten ; en daarbij even als bij de haangevechlen , aanzienlijke wed- 

 dingschappen aan te gaan. 



