220 



Eeiiige soorten, Xya, wijken door den vorm harer poolen geheel tan de 

 overige af. Hare lange, tot springen ingerigle, achterpooten , zijn namelijk, 

 in stede der gewone leden van den voet, ieder van drie lancetvormige aan- 

 hangsels voorzien ; terwijl het voorste paar pooten verbreed is en tot graven 

 dient. Onder deze behooren Xya variegata, welke in Spanje en het zuidelijk 

 Frankrijk, aan de oevers der rivieren aangetroffen wordt, en Xya fossor, 

 van Afrika. 



De Krekels. {AcJieta.) 



De krekels, welke men ook gravende sprinkhanen noemt, zijn voornamelijk 

 gekenschetst door hunne, horizontaal op het ligchaani liggende, vleugels. 

 Hunne voelen bestaan uit drie leden ; de scheenen zijn gedeeltelijk met doornen 

 gewapend, en de sprieten zijn borslelvormig en lang. Zij leven onder den 

 grond of verschuilen zich in allerlei holen. Zij voeden zich met de wortelen 

 van planten , met gras, kruiden of zaad, vechten niet zelden met elkander 

 en verscheuren zich wederkeerig , zoowel de voorwerpen van gelijke als 

 van verschillende soorten. Zij brengen hunnen zoogenaamden zang door 

 wrijving met de vleugels voort. De meesten zijn nachtdieren, die door hare 

 eenvoudige, veelal bruine kleur, weinig in het oog vallen. 



De gewone krekels hebben de vleugeldekken korter dan de achtervleugels 

 en het wijfje is van eene groote legboor voorzien. De twee gemeenste soorten 

 van Europa, welke ook ons land bewonen, zijn de Veld- en Schoorsteen- 

 krekel. De velilkrekel {Acheta campestris) heeft eenen duim lengte en is 

 zvvartachlig van kleur, maar de vleugels zijn lichter, bruin- en geelachtig, 

 en de dijen der achterpooten van onderen rood. Hij houdt zich op drooge, 

 zonnige plaatsen op, en graaft, aan hellingen, tamelijk diepe holen, waarin 

 het mannetje, uit de opening kijkende, zijnen eentoonigen zang laat hooren. 

 De mannetjes vechten met elkander, hetzij kop tegen kop houdende, hetzij 

 met de achterpooten , en bijlen elkander vleugels en pooten af, tot dat de over- 

 wonnene van den overwinnaar verscheurd en verslonden wordt. Het wijfje 

 legt, bij tusschenpoozen, lot drie honderd eijeren in eene holle. De jongen 

 komen reeds na verloop van veertien dagen uit ; overwinteren gezellig ; 

 komen eerst in de maand Mei van het volgende jaar Ie voorschijn, en krijgen 

 hunne volmaakte vleugels eerst een of twee maand-en later. De tweede soort 

 is de schoorsleenkrekel {Acheta domfstica). Hij is aanmerkelijk kleiner dan 

 de Veldkrekel, geelbruin van kleur, en de achtervleugels zijn in eene aan- 

 zienlijke punt verlengd. Men vindt deze dieren in de huizen, vooral op het 

 land. Zij kruipen in de spleten der muren of onder de deelen van de vloer, 

 en houden zich steeds aan warme plaatsen, zoo als ovens, schnorsleenen 

 op, van waar zij hunnen hoogen, eentoonigen zang doen hooren. Zij voeden 

 zich met granen, meel, brood, en drinken gaarne en veel. In Sicilië leeft 

 eene soort, Acheta megacephala, wier zang zoo krachtig is, dal men dien 

 tot op groote afstanden verneemt. Bij Ach. monslrösa zijn de verlengde 

 punten der vleugels naar boven omgekruld en spiraalsgevvijze gerold; de voet 

 bestaat uit vier leden. 



Eene soort, MijrmecopMla acervörum, heeft een ovaal ligchaam, de dijen 

 der achterpooten zijn buitengewoon verdikt; en de vleugels ontbreken geheel 



