2^2 



aangelroffen. Zij is over do hvce duim lang en groen of bruinachlig van 

 kleur. De Turken vereeren dit insect, omdat het dikwijls, als een biddende, 

 met bijeengebogene voorpooten en den kop omhoog, onbewegelijk zittend 

 gezien wordt. Het houdt zich in de wijnbergen, op allerlei kruiden, of het 

 mos op; vliegt goed, en vervolgt vliegende sprinkhanen en andere insecten. 

 Het wijfje maakt voor hare eijeren eene soort van nest met cellen , en hangt 

 het aan eene grashalm op : het is l'A duim lang, Vs duim dik, en uit eene 

 slijmachlige massa gemaakt, welke, gedroogd, aan oud bruin papier doet 

 denken. Deze eijeren overwinteren; de jongen komen eerst in de maand 

 Junij van het volgende jaar tevoorschijn; terwijl zij allen reeds in October 

 sterven. Eene grootere, mede groene soort, Mantis laticollis , komt van 

 Java. — Bij sommige soorten is het borststuk buitengewoon verbreed, b.v. 

 bij Slant. rbombica van Java, waar het eene geheel ruitvormige gedaante 

 heeft : deze soort is fraai geel- en roodachtig en bruin geschakeerd , maar 

 de achtervleugels zijn grootendeels zwart.— De wijfjes van sommige soorten 

 hebben zeer kleine vleugels : dit is b.v. het geval bij eene kleine soort, 

 3Iant. punctdta, van Java. — Bij andere soorten (Empüsa) zijn de sprieten 

 bij de mannetjes aan weerszijde kamvormig, terwijl die der wijfjes borstel- 

 vormig zijn ; en de kop is van boven tot eene soort van hoorn verlengd. Onder 

 deze behooren Mant. pauperdia van het zuidelijke Frankrijk : geheele lengte 

 twee duim, kleur groen; en 5Iant. gongylodes van het vaste land van 

 Indië. 



De spook-spriukhanen zonder tangpooten , dragen den naam van Phasma 

 oï Spectrum. Alle hunne poolen zijn zwak en ngch tot het springen, noch 

 tot het vangen van hunnen buit ingerigt. Hunne gestalte is onderling zeer af- 

 wijkend. Sommigen zijn zeer dun en lang en daar ook de vleugels niet zelden 

 ontbreken en zij bruinachtig van kleur zijn, zoo gelijken zij op dorre takjes; 

 andere, meestal groene, soorten, doen door de breede aanhangsels, waarvan 

 liaar lijf en de poolen voorzien zijn, aan bladen denken. De wijfjes van 

 sommige soorten zijn veel grooter dan de mannetjes en geheel zonder eenvou- 

 dige oogen. Verscheidene soorten bereiken eene zoo aanzienlijke grootte, 

 dat zij in dit opzigt alle overige insecten overtreffen. — Bij de meeste ge- 

 vleugelde soorten zijn de achtervleugels groot, de voorvleugels kort. Eene 

 der grootste van deze afdeeling is Ph. Reinwardtii van Java, ruim zeven 

 duim lang : lichtbruin , de achtervleugels met donkerbruin gemarmerd. Eene 

 even groote soort, Ph. grgas, komt eveneens van Java. Dij eene kleine soort 

 van Sumatra, Ph. pukhellum, zijn de donkerbruine achlervleugels met eene 

 groote, lichte, halvemaanvormige vlek geteekend. Ph. Mülleri van Sumatra, 

 ruim drie duim lang, heeft zoowel de voor- als de achtervleugels zeer klein, 

 en alle poolen met doorntjes gewapend. — Onder de soorten zonder vleugels 

 merken wij op: Ph. nematodes van Java, vier duim lang; poolen buiten- 

 gewoon lang en dun; het lijf zoo dun als een grassteellje. — Men onder- 

 scheidt onder den naam van wandelende bluden {Phylltum) eenige soorten 

 uit de heete streken der oude wereld, welke zich door hare breede gestalte 

 CU haar kort borststuk van de overige onderscheiden. Haar achterlijf is zeer 

 plat, breed en eivormig, en de voorvleugels zijn bij de mannetjes, de achter- 

 vleugels bij de wijfjes zeer klein. De dijen of ook de scheenen zijn verbreed 



