'225 



en van aanhangsels voorzien. De raeesl bekende soort is Pli. siccifoHum, 

 van de Sechelles over Java en Timor tot Nieuw-Guinea verbreid. Eene andere 

 soort, Pil. pulchrifolium, komt van Java. 



De Kakkerlakken. (Blatta.) 



De Kakkerlakken hebben den kop onder het borststuk verborgen, en een 

 plat, eivormig of rondachtig ligchaam. Hun voet bestaat uit vijf leden ; hunne 

 sprieten zijn lang en borstel vormig ; de pooten alle van gelijke gedaante, 

 en aan de scheenen met doornen gewapend ; het achterlijf is van achteren 

 van twee konische, gelede aanhangsels voorzien, en de eenvoudige oogjes 

 zijn zeer onduidelijk. Sommige soorten hebben vleugels; bij anderen is het 

 wijfje en bij nog andere zijn beide seksen ongevleugeld. Zij worden zoowel 

 in de nieuwe als de oude wereld aangetroffen. Zij zijn nachtdieren, voeden 

 zich met allerlei dierlijke en plantenstoffen ; en nestelen zich in de gebouwen 

 in, waar zij zich over dag schuil houden, bij nachttijd echter gezellig te 

 voorschijn komen en niet alleen op alle mogelijke eetwaren maar ook op 

 andere stoffen , zoo als papier, boeken, leder, laken, wollen dekens, olie, 

 zalf of kleuren, zelfs giftige, enz., aanvallen, en die verslinden. De wijfjes 

 dragen hare eijeren in twee aan het achterlijf bevestigde bundels, van welke 

 ieder vijftien tot twintig bevat, gedurende verscheidene weken met zich rond, 

 en bevestigen ze alsdan aan andere ligchamen. 



De gewone kakkerlak {Blalla americana) is ruim eenen duim lang, geel- 

 achtig ros van kleur, en heeft lange sprieten en groote vleugels. Deze soort 

 wordt dikwijls met de schepen uit andere werelddeelen hierheen gebragt, schijnt 

 echter onze gematigde luchtslreek niet te kunnen verduren. Eene andere 

 rosse soort, BI. lür'ida, bewoont Java. In het oostelijke Europa en westelijke 

 Azië vindt men, in groeten getale, eene soort, BI. orientdlis, met korte, 

 bij het wijfje zelfs buitengewoon kleine vleugels, die minder dan eenen duim 

 lengte heeft en rosachlig kastanjebruin van kleur is. In Europa leven nog 

 verscheidene andere soorten met volmaakte vleugels bij beide seksen. De 

 eene, BI. lapponïca, is slechts een halven duim lang, en zwarlbruin met 

 grijze vleugelschilden. Zij brengt veel nadeel toe aan de gedroogde visschen, 

 welke het gewone voedsel der Laplanders uitmaken. Eene andere kleine soort, 

 BI. germanica, is geelachtig bruin mot twee zwarte streepjes op het borststuk. 

 Zij bewoont de bosschen , nestelt zich echter gaarne in huizen en schepen 

 in, en is vooral menigvuldig in het warme oostelijk Europa. Zij is even 

 schadelijk als de overige soorten. Het wijfje legt hare eijeren in April, 

 maar de jongen krijgen de vleugels eerst in September, na vijf malen verveld 

 te hebben. 



De Oorwormen. (Forjicula.) 



De Oorwormen zijn voornamelijk gekenschetst door het groot, hoornachtig, 

 tangvormig aanhangsel, waarmede het einde van hun achterlijf gewapend 

 is; door hunne zeer kleine harde vleugelschildjes, onder welke de waaijer- 

 vormig zamengeplooide achtervleugels verborgen zijn, en door hunne, slechts 

 van drie leden voorziene, voeten. Hun ligchaam is smal en eenigzins afgeplat; 



