224 



zij hebben draadvormige sprieten, die korter zijn dan het ligchaara , en de 

 eenvoudige oogjes onlbreiien. De tangen zijn bij de wijfjes meestal kleiner 

 dan bij de mannetjes. Zij houden zich op planten , onder steenen en de schors 

 der boomen, of zelfs in de huizen op; worden meestal gezellig aangetroffen ; 

 voeden zich met allerlei sloffen; beminnen voornamelijk de vruchten, eten 

 echter ook hunne doode kameraden; en trachten zich met hunne lang te 

 verdedigen, wanneer zij aangevallen worden. Hel wijfje beschermt hare ei- 

 jeren, door zich daarop te zetten ; ook de jongen vluglen, bij gevaar, onder 

 den buik der moeder, en vertoeven er somtijds uren lang achtereen. De naam 

 van oorworm werd aan deze dieren gegeven ten gevolge van hel oude bij- 

 geloof, dat zij den mensch gaarne in hel oor kruipen. 



Onze gewone oorworm {Forficula auriculdrta), is een' halven duim lang 

 en bruin , maar de poolen zijn geel en de kop is rood. Eene andere veel kleinere 

 Europeaansche soort, Forf. minor, heeft eenen zwarten kop. Onder de uit- 

 heerasche soorten zijn er, die aanzienlijk grooler zijn, een zeer krachtig 

 achterlijf en zeer groote tangen hebben : b.v. Forf. brachynöta van Sumatra, 

 van meer dan anderhalven duim, en Forf. insignis van Java, van meer 

 dan twee duim lengte. 



DE STAART-INSECTEN. {THYSANURA.) 



Deze familie, welke de beide geslachten der suikergasten {Lepisma) en 

 springstaarten (Podtira) bevat, sluit zich, ofschoon in vele opzigten op 

 zich-zelf slaande, hel meest natuurlijk aan de Oorwormen aan. Zij worden 

 zoo genoemd, omdat haar achterlijf gemeenlijk, aan zijn einde, van eene 

 soort van staart, uil twee of drie borstels, en behalve deze, somtijds uit 

 andere aanhangsels, zamengesteld, voorzien is. Zij hebben volmaakt ontwik- 

 kelde mondwerkluigen, zamengesteld uil boven- en onderkaken. De vleugels 

 ontbreken geheel, even als bijna altijd zamengestelde oogen, welke vervangen 

 worden door eene, aan weerszijde van den kop geplaatste, hoop van omstreeks 

 zes lot veertien eenvoudige oogen. Zij ondergaan geene gedaante-verwisseling, 

 vervellen echter herhaaldelijk. Velen zijn zeer klein, en de grootste bereiken 

 naauwelijks eenen halven duim lengte. Men vindt deze diertjes aan donkere, 

 verborgene plaatsen, b.v. onder steenen of afgevallene bladeren, onder de 

 schors van boomen, of zelfs in onze kasten, meubelen, boeken, enz. 



De Suikergasten. (Lepisma.) 



De Suikergasten hebben een langwerpig ligchaam , hetgeen veelal met kleine, 

 in de lengte geribte, onregelmatige schubjes bedekt is. Hun achterlijf, uit 

 negen tot tien ringen zamengesteld, is behalve eenige kortere aanhangsels, 

 aan zijn einde van drie lange, gelede, borstelachlige draden voorzien. Hunne 

 sprieten zijn lang en bestaan uit een groot getal, zeer korte geledingen. De 

 voelers zijn vier in getale. De poolen zijn kort. 



De eigenlijke suikergasten hebben een plat, met zilverachtige schubben 

 bedekt lijf, hetgeen van achteren van drie draadjes van gelijke lengte voorzien 



