Bij sommige soorten, Rèdüvius, is de bek kort, gekromd, in den regel 

 afwaarts gerigt en niet tegen de borst aanliggende. Hare sprieten zijn, aan 

 het einde, zeer dun. Sommigen brengen, gelijk de onder den naam van 

 Houtbokken bekende Torren, een geluid voort, hetgeen uit spoedig op el- 

 kander volgende tikken beslaat. Haar steek veroorzaakt eene zeer hevige 

 pijn, en heeft zwellingen en niet zelden zweren ten gevolge. Onze Euro- 

 peaansche soorten vallen den mensch niet lastig; daarentegen zijn er in de 

 heete lucbtstreken, b.v. in Zuid-Amerika, welke zich des nachls op slapende 

 meoschen zetten en hun bloed zuigen. De gewone soort van Europa, Red. 

 persondlus, wordt in de woningen aangetroffen, en voedt zicti voorname- 

 lijk met vliegen, wantsen, of andere insecten. Lengle, drie-vierde duim. 

 Kleur zwart. De larve dezer soort is steeds met slof en vuil bedekt. Red. 

 cruentm, rood, met zwarte vlekken en ruim eenen halven duim lang, leeft 

 op bloemen. Red. amcefius o[ buildliis van Java, ruim eenen duim lang, 

 is vermiljoenrood met slaalblaauwe vlekken. — Eene soort van Australië, 

 Holoptïlus iirsus , is merkwaardig, omdat hare poolen en sprieten aan weers- 

 zijde digt met hairljes bekleed zijn. Lengle, een-vierde duim. 



Andere soorten, Leptupiis, hebben zeer groole oogen en het borststuk van 

 voren versmald ; h.\. Lept. Utlordlis. Lengte, een-vijfde duim. Yoorpooten 

 aan de binnenzijde met eene rij dooroljes. Bewoont het zuidelijke Europa. 



De eigenlijke wantsen {Citnex oï Acanthui) hebben korte sprieten , een min 

 of meer plat ligchaam en de vleugels ontbreken somtijds geheel en al. Dit 

 is het geval bij de bedwants {Cimex leclicutdrïus), gewoonlijk wandluis 

 genoemd. Een-vierden duim lang, plat, eirond en roodbruin van kleur. 

 Deze dieren, eene van onze grootste huisplagen, waren reeds bij de ouden 

 bekend ; men weet, dat zij in de elfde eeuw te Straatsburg menigvuldig waren ; 

 maar de Engelsche schrijver Southall verhaalt, dat zij eerst na het jaar 1670 

 naar Engeland gebragt werden. Zij zijn allengskens, door schepen, in alle 

 werelddeelen verbreid geworden. Zoo als bekend is, nestelen zij zich vooral 

 gaarne in de huizen in ; houden zich over dag tusschen balken, het houtwerk, 

 vooral van bedden en andere meubelen verborgen, en komen 's nachls te voor- 

 schijn , om op de slapende menscheo te kruipen , hun bloed te zuigen , en hun 

 op deze wijze steken toe te brengen, welke veelal sterk jeukende zwellingen 

 ten gevolge hebben. Zij kunnen schielijk loopen ; klonteren, wanneer men 

 de poolen van de ledikanten in scholels met water zet, langs de muren en 

 plafonds, en laten zich alsdan op de bedden vallen; schuwen het licht; 

 beminnen de warmte ; kunnen echter ook de felste koude verdragen ; leggen 

 hare witte, langwerpige, met een deksel voorziene eijeren in den zomer, 

 en vermenigvuldigen zeer sterk. Het eenige onfeilbare middel om haar te ver- 

 drijven, is zindelijkheid. Noch de damp van brandende zwavel, noch de lucht 

 van terpenlijn- of andere oliën dooden haar. Men treft haar in vochtige land- 

 streken minder menigvuldig aan dan in drooge. Gevangen en bij elkander 

 opgesloten, vallen zij elkander onderling aan, en de sterkere dooden de zwak- 

 ken en zuigen hare sappen. In de huizen worden zij door eene andere soort 

 dezer familie, den bovenvermelden Reduvius, vervolgd en gedood ; en meestal 

 kan men uit de tegenwoordigheid van dit dier ook tot die van Wantsen be- 

 sluiten. — Sommige soorten , b.v. de groene Cimex torquatus , op Java balang 



