234 



DE BLAD-LUIZEN. (JPHIS.) 



De bladluizen , in het fransch puceroiis genoemd, zijn vooral beroemd om 

 de hoogsl merliwaardige bijzonJerheden , welke men in den regel ten opzigle 

 harer voorttceling waarneemt. Hel zijn zeer kleine, weeke dieren , welke zich 

 met het sap voeden, dat zij uit de planten, waarop zij leven, zu'gen. Zij hebben 

 een dik, flcschvormig lijf; lange sprieten; eenen volkomen ontwikkelden 

 snuit, die bij beide seksen aanwezig is ; vier, in de rust legen het lijf liggende, 

 vleugels met gevorkie of gelakte lengtnaderen, welke vleugels echter niet 

 zelden, en bij de wijfjes steeds, ontbreken; de voorvleugels veelal kleiner 

 dan de achlervleugels; lange, dunne beenen en voeten, die slechts uit twee 

 leden beslaan en met twee nagels gewapend zijn. Het zonderlinge van hare 

 voortleeling bestaat daarin, dal de jongen, welke in het voorjaar uit de eijeren 

 komen, allen ongevleugeld zijn; dat zich, in haar van eijeren voorzien 

 ligchaara, zonder bevruchling, spoedig jongen oniwikkelen, die weldra, na 

 eenige malen verveld te hebben, op dezelfde wijze jongen voortbrengen; dat 

 er, in den loop van eenen zomer, naarmate de omstandigheden min of meer 

 gunstig zijn, lion tol Iwinlig of zelfs nog meer diergclijke generaties op dezelfde 

 wijze hel licht zien; tot dal er in het najaar eene generatie komt, welke uit 

 mannetjes en wijfjes beslaat. Deze paren nu en, nadat de wijfjes hare eijeren 

 gelegd hebben, sterven alle voorwerpen, en de eijeren overwinteren, uit 

 welke eerst in hel voorjaar voornoemde vleugellooze voorwerpen (ooed.slers) 

 te voorschijn komen. Deze diertjes worden veelal in groole menigie op allerlei 

 pl.inlen aangetroffen. 



De cirjenlijlie bladluhen hebbeo meeslal het einde van het achterlijf van 

 twee regluilslekende draden voorzien, welke buisjes zijn, uit welke een zoet 

 sap loopt. Men ziel dikwijls bij deze dierijes mieren, welke hen met hare 

 sprieten slreclen of ook van de eene plaats naar de andere slepen, ten einde 

 hun het honigsap, dal zij greiig opslorpen, te doen ontlasten. De zooge- 

 naamde honigdaauw is niels dan dit kleverig vocht, hetgeen op de bladeren 

 uitgestort wordt. Zij loopen, in den regel, zeer langzaam en springen niet. 

 Aan de plaatsen, waar zij aan de bladeren zuigen, ontstaan veelal holle ge- 

 zwellen, op welke zich deze dierijes ophouden. De achlervleugels zijn ge- 

 woonlijk aanmerkelijk kleiner dan de voorvleugels. Velen zijn groen van 

 kleur, zoo b.v. de meest algemeen verbreide, op de roos levende soort, 

 Aphis röscB. Eene andere groene soort is Aph. (znothèrcR. Andere onderling 

 verschillende soorten, leven op de nppelboomcn, Aph, mali; op de populieren, 

 Aph.populi; op de linde, Aph.tilim; op de aalbes, Aph.ribis; op wilgen, 

 Aph.saiicis; op sparreboomen , Aph.pini, enz. 



De hladvlooijen (Psy/Zö), ook bladzuigers en, in het fransch, faux 

 piicerons genoemd, hebben kortere sprieten ; kortere poolen, van welke echter 

 de achterste dikker zijn en lot het springen dienen. Beide seksen zijn op 

 lederen leeftijd van vleugels voorzien, en de wijfjes hebben eene gezaagde 

 legangel, waarmede zij hare eijeren in de jonge knoppen der planten brengen. 

 Zij leven, even als de Bladluizen, op bladeren, springen echler bij de minste 

 beweging, weg. De soort, welke op de esch leeft, wordt Psylla fraxini 

 genoemd. Zij heeft wiiachlige vleugels, wier randen gedeeltelijk met bruin 



