255 



gevlekt of omzoomd zijn. Eene andere soort, Psylla pyri , leeft op peren- 

 boomen. — Nog eene andere soort, Psylla {Livia) jimcorum, leeft op het 

 riet, heeft korte dikke sprieten en den kop van voren sterk gevorkt. 



DE SCHILD-LÜIZEN. {COCCÜS.) 



De schildluhen , zoo genoemd, omdat de, bij de meeste soorten onge- 

 vleugelde en door de eijeren opgezette, vvijijes de gedaante van een veelal 

 eirond schild hebben, worden ook met don naam van gal-iüsecten bestempeld, 

 aangezien men gemeend heeft overeenkomst te vinden iusschen de wijfjos van 

 deze dieren en de gal-appels. De Schildiuizen zijn zeer kleine Jnsecien, 

 welke op pUinten leven ; eene, slechts bij de mannetjes, volkomene gedaante- 

 verwisseling hebben; volgens de sekse in maaksel en geslalle verschillen, 

 en van welke sommigen fraaije verwstoffen leveren. Hare draadvormigo sprieten 

 zijn kort, uit acht lot elf leden beslaande, en Iusschen de oogen ingeplant. 

 De snuit is bij de wijfjes korl, en ontbreekl bij de mannetjes geheel en al. 

 De wijfjes der meeste soorlen zijn geheel vleugelloos; de manueijes hebben 

 volkomen ontwikkelde voorvleugels, die echter slechls van Iwee aderen voor- 

 zien zijn, en bij sommigen ontwaart men ook kleine beginsels van achter- 

 vleugels. Hei achterlijf der mannetjes is aan het einde van twee tamelijk 

 lange, bij sommigen van een bundel kortere draden voorzien. Hare huis- 

 houding is in velerlei opzigl opmerkenswaardig. Nadat de wijljes hare eijeren, 

 in het najaar, op bladeren van planten of de schors van boomen gelegd 

 hebben, sterven zij op de plaats zelve, en haar uitgedroogd schildvormig )ig- 

 chaam vormt eene soort van scherm of dak, hetwelk deze eijeren bedekt, 

 terwijl de plaats, waar zij liggen, mei een wolachtig pluis overtrokken is. 

 De jongen, welke in het voorjaar uilkomen, bieden uiterlijk zeer weinig 

 onderscheid, volgens de seksen. De wijfjes ondergaan, behalve dal zij in 

 grootte toenemen, geone gedaanteverwisseling. De mannetjes daarentegen 

 veranderen vervolgens, onder hunne eigene huid, in rustende nimfen, en 

 verkrijgen eindelijk hunne vleugels, waarop zij weder bewegelijk worden 

 en met de wijfjes paren, welke nu niel meer von plaats veranderen. — De in 

 broeibakken levende voorwerpen overwinteren daarentegen , en dit heeft waar- 

 schijnlijk ook plaats met de soorten, wolke in heele luchtstreken leven. 

 De onvolkomene zoowel als de volkomene insecten leven van hel sap, hetgeen 

 zij uil planten zuigen, en hetgeen, of uil hunne gedroogde ügchamen ge- 

 trokken, of op de planten zelf opgezameld , de prachligsle roode kleurstoffen 

 levert. 



De meest beroemde soort is de cockenüle-scliihlluis {Coccus cacti). Het 

 mannelje donkerrood met wiile vleugels en een langwerpig lijf; hel vleugel- 

 looze wijfje donkerbruin mei wit slof bedekt, schildvormig en zoo groot 

 als een hennipzaad-korrel. Zij bewoont Middel-Amerika en leefl op den Nopal, 

 Cactus {Opunlla) coccinellïfer, die, ten einde deze dieren in groole menigte 

 te kunnen inzamelen, tol dit doel in het grool aangebouwd wordt. Zij zijn 

 ook naar onze overzeesche bezittingen overgebragt en met de planten tevens 

 in onze broeikaslen ingevoerd. De Cochenille, zoo als zij in den handel komt, 



