240 



De Mieren-leeuwen. {Myrmeleon.) 

 De Mierenlfteuwen zijn van middelmatige grootte, met vier groote, tamelijk 

 smalle of lancetvormige vleugels, die onderling nagenoeg van gelijken omvang 

 zijn; met sprieten, welke aan het einde dikker toeloopen ; met duidelijke, 

 hoornachtige bovenkaken; zes voelers; twee ronde uitpuilende oogen ; en de 

 onderkaken van fijne hairljes voorzien. Zij bewonen de heete of gematigde 

 luchtstreken, vooral drooge, zandachtige plaatsen; zitten over dag aan plan- 

 ten en vliegen 's avonds rond. Hunne gedaanteverwisseling is volkomen. De 

 maskers, van welke de naam van Mierenleeuw ontleend is, omdat zij vooral 

 eene groote menigte mieren vernielen , zijn zeer vraatzuchtig en beroemd om 

 hunne huishouding en de list, welke zij aanwenden, om hunnen buit, die in 

 allerlei insecten bestaat, te vermeesteren. Men onderscheidt in] dit geslacht 

 twee hoofdvormen. 



De eigenlijke mierenleeuwen hebben een zeer verlengd en dun lijf, tame- 

 lijk smalle vleugels, en korte sprieten, welke allengskens in dikte toene- 

 men, maar vóór het einde plotseling in eene gekromde punt uitloopen. De 

 gewone mierenleeuw {Myrmeleon formïcarïum) heeft ongeveer 2Va duim 

 vlugt. Het lijf is zwartachtig, met gele vlekken. De vleugels zijn doorschij- 

 nend en met donkere vlekken. Het masker heeft eene veel meer gedrongene 

 gestalte dan het volkomen insect. De vleugels ontbreken , maar het heeft 

 drie paar poolen, zeer groote, tangvormige bovenkaken en een zeer groot 

 eivormig achterlijf. Het loopt langzaam en meestal achteruit. Om deze reden 

 ongeschikt , om zijnen buit te gaan opzoeken en te vervolgen , maakt het 

 zich schuilplaatsen in het fijne, drooge zand, waar het op denzelven loert. 

 Deze schuilplaatsen bestaan in trechtervormige holen, welke de Mierenleeuw 

 maakt door, zich in steeds kleinere kringen draaijende, het mulle zand met 

 den kop naar buiten te werpen. Indien hij, gedurende dit werk een steentje 

 of ander grooler voorwerp dan de zandkorrels ontmoet, zoo rust hij niet, 

 voor dat hij het met zijn achterlijf buiten den trechter geschoven heeft. 

 Naarmate hij groeit, vergroot hij ook zijne holle. Het middelpunt dezer holte 

 dient den Mierenleeuw tot schuilplaats , en hier ligt hij , het geheele ligchaam , 

 behalve de tangen, of over dag veelal ook deze, onder het zand verborgen, 

 en wacht af, totdat het ééne of andere kleine insect den rand van zijnen kuil 

 naderende, daarin valt, waarop hij onmiddellijk toeschiet, om het met zijne 

 groote nijpers te vallen, het te schudden, rond te slingeren en vervolgens 

 uit te zuigen. Wanneer hem zijn aanval mislukt en zijn buit ontsnappen wil, 

 zoo tracht hij hem, door een' zandregen daarop te werpen, wederom naar 

 de laagte te doen vallen. De uitgezogene insecten werpt hij uit zijne holte. 

 Zoodra het tijdstip komt, dat hij in nimf zal veranderen, maakt hij een vol- 

 komen rond wit spinsel, en weeft, aan de buitenvlakte, zandkorreltjes 

 daarin. Hel volmaakte insect komt twee tot drie of vier weken daarna te 

 voorschijn. Deze soort bewoont het warme en gematigde Europa, en wordt 

 zelfs in sommige onzer grcns-provinciën, b.v. in Gelderland, aangetrotfen. 

 Andere soorten, zoo als Mijrm. piclum en Myrm. formica lynx, zijn tot 

 het warme Europa beperkt. Vele anderen worden in de heete luchtstreken 

 gevonden, en onder deze zijn eenige zeer groote soorten, zoo als b.v, Myrrn. 

 specidsus, van zuidelijk Afrika. 



