249 



bij de Irimera, octk pseudolritnera genoemd, bij welke slechts drie duidelijke 

 leden aanwezig zijn. 



Sommige soorten bereiken eene aanzienlijke grootte, en haar lijf is drie 

 lol vier duim, en met de aanhangsels van den kop somtijds tot zes duim 

 lang. Velen zijn met fraaije kleuren versierd. Zij vliegen in het algemeen 

 veel zeldzamer dan de overige gevleugelde insecten , en de soorten zonder 

 achtervleugels vliegen in het geheel niet. Eenigen , vooral de verslindende 

 soorten, loopen schielijk; de overigen min of meer langzaam. Sommigen 

 leven van dierlijke, de meesten van plantenstoffen. Velen houden zich op 

 boomen en planten op ; anderen op of onder den grond , en sommigen uit- 

 sluitend in zoet water. De wijfjes leggen eijeren met eene weeke schaal; 

 het masker leeft somtijds verscheidene jaren, alvorens het in nimf verandert , 

 bij welke men het volkomen Insect reeds onderscheiden kan. 



Deze dieren zijn in groeten getale van soorten en individu's over den 

 gcheelen aardbol verbreid. In Middel-Europa alleen heeft men reeds 15000 

 soorten waargenomen. 



De verdeeling der Torren in natuurlijke groepen laat nog zeer veel te 

 wenschen over, zoo als uit het overzigl der voornaamste hoofdvormen van 

 deze dieren zal blijken. 



DE ZAND-TORREN. {CICINDÊLE.) 



De %andlorren hebben eenen grooten kop, met groote, kogelvormige, 

 uitpuilende oogen ; zeer krachtige, getande bovenkaken; onderkaken, welke 

 veelal met eenen aan haar einde ingeleden haak gewapend zijn ; en lange , 

 dunne poolen, met vijf leden aan den voet. Zij zijn zeer verslindend, en 

 leven van allerlei andere insecten. Hare maskers zijn niet minder roofzuchtig 

 en graven holen in den grond , waar zij , met den kop naar buiten gekeerd , op 

 voorbijloopende insecten loeren. Zij hebben, op den achtersten lijfring, op den 

 rug, twee behairde haakjes, waarmede zij zich in hare onderaardsche ver- 

 blijven vasthaken. De Zandtorren zijn, over alle deelen der aarde, de koude 

 gewesten uitgezonderd, verbreid. De mcesten leven in opene, drooge en 

 zandachtige streken of ook in drooge bosschen. Zij loopen schielijk over 

 den grond; vliegen van tijd tot tijd, om zich echter spoedig weder te laten 

 vallen, en hebben een zeer scherp gezigt. 



De eigenlijke ■zandtorren hebben veelal fraaije metaalkleuren, en witte 

 vlekken op de dekschilden. Eene der gemeenste Europeaansche soorten, 

 Cicindëla hijbr'tda, wordt ook bij ons op zandgronden, zelfs op de duinen, 

 menigvuldig aangetroffen. Zij is meer dan een' halven duim lang, koper- 

 kleurig, met witachtige monddeelen, en heeft aan ieder dekschild, van voren 

 zoowel als van achteren, een wit vlekje, en in het midden een' witten, 

 bogligen dwarsband. — Eene kleinere , Europeaansche soort , Cic. campeslris , 

 is goudgroen, met een wit rond vlekje op het midden van ieder dekschild, 

 en vijf dergelijke langs den buitenrand dezer schilden. 



Eene soort van een duim lengte, Cic. {Colhjris) longicollis , is zeer rank 

 en smal, vooral het borststuk. Zij komt van Java, en is staalblaauw met 

 oranjekleurige poolen. 



32 



