252 



in mest of holle boomstammen. Zij loopen schielijk en redden zich, bij gevaar, 

 door op te vliegen. 



Bij de eigenlijke Staphilinen is de kop van achteren verdund ; hunne 

 voeten hebben vijf leden ; en de sprieten, die somtijds aan de punt verdikt, 

 veelal echter draadvormig zijn, bestaan uit elf leden. De gewone inheemsche 

 soorten zijn Stapinlinus erythroptènis of ccesareus, Iwee-derden duim lang; 

 zwart met korte geelachtige hairtjes; sprieten , dekschilden en pooten bruin- 

 rood ; zijden van het lijf goudgeel gezoomd. Staph. maxillosm: zwart, 

 dekschilden en achterlijf met een' broeden, aschgraauwen , met zwart ge- 

 slipten, band. Staph. o/ens wordt nagenoeg eenen duim lang. Staph. hirtus, 

 heeft zeer krachtige vormen, en is zwartblaauw, met geele haren, en een 

 graauwen band over de dekschilden. 



Bij andere soorten, Pseldphtis, zijn de sprieten knodsvormig, en de voe- 

 len slechts uit drie leden gevormd. Zij zijn klein en haar lijf is eirond. 

 Eeiie soort Ps. {Briaxis) sanguinèus , is bruinrood van kleur; een-twaalfden 

 duim lang, en gemeen aan vochtige met gras begroeide plaatsen van ons 

 werelddeel. — Eene andere, Ps. {Clavlger) foveolatus, een weinig grooter, 

 steenrood van kleur, en het laatste lid der sprieten groot en rolvormig, wordt, 

 in ons werelddeel, onder steenen en veelal in gezelschap der geele Mieren 

 aangetroffen. 



DE WATER-TORREN. {DITTSCI.) 



De watertorren zijn gekenschetst door hunne pooten , van welke het ach- 

 terste paar ver naar achteren geplaatst en, zoo als somtijds ook het tweede 

 paar, afgeplat, veelal met lange borstelharen bekleed, en derhalve als eene 

 soort van riem tot het zwemmen ingerigt is. Hun ligchaam is eivormig en 

 afgeplat. Hunne sprieten bieden , volgens de onderscheidene hoofdvormen 

 dezer familie, allerlei afwijkingen aan. Zij leven in zoet water; zwemmen en 

 duiken voortreffelijk; vliegen, maar slechts des avonds, van de eene plaats 

 naar de andere; overwinteren, op het land, onder het mos of gras; en zijn 

 grootendeels zeer verslindend. Het gewigt van hun ligchaam is zeer gering. 

 Sommigen zijn naauwelijks zoo groot als eene Vloo ; terwijl anderen tot ander- 

 halven duim lengte bereiken. Hunne maskers zijn metgroote nijpers voorzien, 

 leven eveneens in het water, maar verpoppen zich in holen aan den oever, 

 boven den waterspiegel. Zij worden in alle werelddeelen aangetroffen. 



De sprieten zijn bij de meesten draadvormig, hun achterlijf heeft zeven 

 ringen, en hunne pooten zijn van gewone lengte. Wanneer zij naar boven 

 komen, om lucht tot het ademhalen te verzamelen, houden zij den kop naar 

 beneden, steken slechts hel achterlijf uit, en ligten de dekschilden een weinig 

 op. De volgenden zijn de meest merkwaardige dezer afdeeling. — Bij de 

 eigenlijke watertorren hebben de mannetjes gewoonlijk de drie eerste leden 

 van den voet verbreed, of somtijds zelfs een schijfje vormend. De wijfjes 

 van vele seorten hebben de dekschilden van lengte-ribbetjes voor/.ien , terwijl 

 die der mannetjes glad zijn; zij zijn veelal groot en de meest verslindenden 

 der familie. Zij maken jagt op insecten of allerlei andere kleine dieren, zoo als 

 wormen, bloedzuigers, kleine viscbjes enz., en eten zelfs de in het water 



