254 



DE KNODSSPRIET-KEVERS. [CLAVICORNIA.) 



Deze, in sommige opzigten kunstmatige, familie bevat soorten, met sprieten, 

 die meestal zamengesleld zijn uit elf leden, van welke de laatste twee, drie, 

 vier of vijf dikker zijn dan de overigen, en gewoonlijk de gedaante van, 

 min of meer van elkander gescheidene, dwarsplaatjes hebben. Zij hebben 

 lange voelers aan de onderkaak ; de bekleedsels van haar ligchaara zijn hard , 

 en hare dekschilden zijn veelal een weinig korter dan het achterlijf. De 

 meesten leven van dierlijke zelfstandigheden, velen van aas. Deze familie 

 bevat de volgende hoofdgeslachten. 



De Hister's {Hister) hebben de bovenkaken getand, en de onderkaken met 

 twee vliezige lobben voorzien; de sprieten zijn korten knievormig gebogen; 

 de kop is zeer klein ; de dekschilden zijn korter dan het achterlijf, van 

 achteren als afgehakt, en van lengte-ribbetjes en verhevenheden voorzien. 

 Eene der gemeenste soorten van ons werelddeel, Hister cadaverinus , is 

 een-derden duim lang, zeer breed, glanzig zwart, en heeft zes tandjes langs 

 den buitenrand van de schoenen der voorpoolen. Zij houdt zich in rollende 

 dierlijke sloffen op, waarmede zij zich voedt. Eene even gemeene soort, 

 Hister quadrinotatus , heeft vier roode vlekken op de bovendeden. 



De Sylpha's {Sylpha) hebben een breed plat, min of meer eivormig lijf; 

 de onderkaken zijn, aan haar einde, met eene harde haak gewapend; de 

 kop is klein; het borststuk breed, en de afgeronde dekschilden bedekken 

 het achterlijf nagenoeg geheel. Eene onzer gewoonste soorten, Sylpha tho- 

 racica, iseenen halven duim lang en zwart, met een roeslkleurig halsschild. 

 Men vindt haar, niet zelden in gezelschap der Aastorren, op het aas, of ook 

 in den mest van dieren en raenschen. Zij kan haar achterlijf verlengen, en 

 spuit daaruit, wanneer men haar aanvat, een slinkend vocht. Eene andere 

 inheerasche soort, Sylpha quadripunctata , heeft vier zwarte vlekken op de 

 bleeke dekschilden. Men vindt haar aan boomen, waar zij jagt op allerlei 

 soorten van rupsen maakt. 



De aas- of krengtorren , ook doodgravers genoemd , Necrophörus , hebben 

 een bundeltje haren aan de verbreede voeten der voorpoolen ; de onder- 

 kaken zijn ongewapend, en hunne, van achteren als afgehakte, vleugeldekken 

 zijn aanmerkelijk korter dan het achterlijf. De meesten zijn zwart en met roode 

 dwarsbanden of vlekken versierd. Zij hebben eene sterke lucht bij zich , en 

 keeren, bij het vliegen, den onderkant der dekschilden naar buiten. Hun lig- 

 chaam dient veelal aan eene menigte kleine mijten tot verblijf. Zij voeden zich, 

 even als ook hunne maskers, van aas, vooral van kleine doode zoogdieren, zoo als 

 muizen, mollen, enz. Zoodra zij een dezer lijken vinden, graven zij die, met 

 vereenigde krachten , allengskens onder den grond , en leggen dan hare eijeren 

 daarin. Nagenoeg twee maanden later komt het volkomen insect te voorschijn. 

 De gemeene inheemsche soort, Necrophörus vespiUo , is meer dan eenen 

 halven duim lang, en zwart, met twee breede, geelroode banden over de 

 dekschilden. Neer. mor Itwrum, die ook in Champignons aangetroffen wordt, 

 heeft slechts één' geelrooden band over de vleugels , maar achter dezen eene 

 niervormige vlek van dezelfde kleur. 



