256 



het bontwerk en allerlei' eetwaren.— Het masker van eene derde soort, 

 Demi. murinus , leeft van aas. 



Andere soorten, Byrrhus, hebben, zoo als de vorigen, de vleugeldekken 

 even lang als het achterlijf; maar haar lijf is raet korte hairtjes of somtijds 

 stekeltjes, veelal ook met schubjes, bedekt, welke zeer fraai en op de vleu- 

 geldekken regelmatig gerangschikt zijn, maar gemakkelijk afgeveegd kunnen 

 worden. De maskers voeden zich met dierlijke stoffen ; de volkomene in- 

 secten met bloemen. Eene in Europa, in het voorjaar onder mos of steenen 

 gemeene, soort is Byrrhus pilüla : ruim een-derden duim lang, bruin, met 

 zwarte, door geele vlekjes, afgebrokene lengtestrepen. Zij rolt haar lijf, 

 bij gevaar, als een kogeltje zamen : van daar haar naam. De ruige maskers 

 van andere soorten zijn vooral berucht als zeer gevaarlijke vijanden voor de 

 verzamelingen van opgezette dieren en van insecten, waar zij , bij gebrek aan 

 aanhoudend toezigt, niet zelden in korten tijd, de grootste verwoestingen 

 aanrigten. — De bij ons meest verbreide soort is Bijrrh. {Anthrènus) mu- 

 seörum. — Het masker eener tweede soort, Byrrhus {Anthr.) scrophularm, 

 is niet minder nadeelig, en vernielt vooral de dierhuiden. Het volkomene 

 insect wordt op bloemen, vooral die van schermplanten , aangetroffen. 



DE ZAAGSPRIET-KEVERS. [SERRICORNIA.) 



Men heeft onder dezen naam , of ook onder dien van Priocerata , eene 

 menigte, niet zelden in allerlei opzigten onderling afwijkende. Kevers ver- 

 eenigd, welke echter hetalgemeene kenmerk hebben , dat hunne middelmatige 

 of korte sprieten, vooral bij de mannetjes, van kam- of zaagvormige insneden 

 voorzien zijn, voorlgebragt door de, aan de binnenzijde in punten of aan- 

 hangsels uitloopende, leden der sprieten. Hun ligchaara is veelal langwerpig, 

 en bij sommigen week en buigbaar. 



Het masker van eene soort, Clerus alvearhts, is rood , en leeft in de nesten 

 van wilde bijen, van wier maskers zij zich voedt. Deze soort is eenen 

 halven duim lang en zwartblaauw van kleur , maar de dekschilden zijn rood 

 met drie zwartblaauwe d warsbanden. 



Bij sommige soorten is het wijfje grooter dan het mannetje, en heeft korte 

 sprieten. Eene der gewone Europeaansche soorten is Cebrïoiftgas. Het wijfje 

 een duim lang, roodbruin en met sprieten, die niet veel langer zijn dan haar 

 kop breed is; het mannetje een-derde kleiner, met het borststuk en den kop 

 zwart, en sprieten zoo lang als het overige ligchaara. Het wijfje houdt zich 

 steeds onder den grond op, en steekt, zelfs bij de paring, slechts het achterlijf 

 daaruit te voorschijn. 



Bij sommige soorten zijn de wijfjes zonder vleugels, en gelijken op maskers. 

 Het masker van eene dezer , Drilus flavescens , leeft parasitisch in sommige 

 weekdieren (Helix nemoralis). Het mannetje is een-vierden duim lang en 

 zwartachlig met geelbruine vleugeldekken. 



De lichlkevers (Lanipijris), wier wijfjes veelal ook vleugelloos zijn, en, 

 zoo als de maskers, glim- of gloeiwormen genoemd worden, zijn merk- 

 waardig, omdat zij, zoo als sommige Springkevers (Elater), een phosphoriek 



