257 



licht verspreiden , waardoor zij 's nachts zeer in het oog vallen. De wijfjes 

 lichten sterker dan de mannetjes, vooral na de paring; alsdan houden laatst- 

 genoemden op te lichten. Dit licht komt voort uit eigenaardige, in de buik- 

 holle liggende werktuigen, die reeds bij het masker aanwezig zijn, en uit een 

 groot getal zwaveigeele korreltjes bestaan , tusschen welke zich de luchtbuizen 

 verlakken. Wanneer men deze dierljes aanhoudend in donkere plaatsen houdt, 

 lichten zij niet zelden nog acht dagen lang ; het licht deelt zich ook , door 

 wrijving, aan andere voorwerpen mede. In zuurstof wordt het licht sterker; 

 en het verdooft in water- of koolzuurgas. Bij de ten noorden van het warme 

 Europa levende soorten straalt het licht gelijkmatig en onafgebroken uit. Onder 

 deze behoort de ook bij ons gemeene Lamp. splendidiila ; verder Lamp.noc- 

 tiluca , bij beiden de wijfjes ongevleugeld ; en Lamp.hemiptëru, uit Middel- 

 Europa , het wijfje met kleine vleugels. Bij eene soort uit het warme Europa, 

 Lamp, itaHca, zijn zoowel de mannetjes als wijfjes van volkomen vleugels 

 voorzien, en zij stoeten het licht straalsgewijze, tachtig tot honderd maal 

 in eene minuut uit. Deze diertjes werden door de oude Uomeinen stellcBvo- 

 lanles {vliegende sterren) genoemd. De gewone soort van Brazilië is Lamp. 

 occidenlalis. 



De springkevers [Elüler) zijn merkwaardig om hunne eigenschap, zich in 

 de hoogte te kunnen werpen, wanneer zij op den rug liggen. Tot dat einde 

 is hun voorborslstuk tot aan den mond verlengd , en van achteren met eenen 

 doorn gewapend, die in eene groef van de middelborst sluit. Wanneer het dier, 

 op den rug liggende , in de hoogte wil opspringen , trekt het de pooten in , 

 en buigt zijn ligchaam zoo, dat het alleen met zijne uiteinden den grond 

 raakt : hierdoor wordt de doorn tevens gebogen, en deze werpt, door zijne 

 veerkracht, het dier omhoog, zoodra dit plotseling zijn ligchaam weder in 

 de gewone rigling brengt. Hunne pooten zijn zeer kort; het ligchaam is 

 langwerpig, en het borstsluk met uitspringende hoeken. Wanneer men deze 

 dieren aanraakt, houden zij zich als dood. De maskers hebben zes pooten ; 

 hun ligchaam is met eene harde huid bekleed, en zij houden zich in rottend 

 hout of onder boomschors op ; anderen knagen de wortels van planten , vooral 

 van het gras, af. Eene, ook bij ons in bosschen en tuinen gemeene, soort is 

 El.murïmis; gewoonlijk een halven duim lang, het ligchaam met korte hair- 

 tjes bedekt, en met zwarte, witte of lichtbruine wolkachtige vlekken. Eene 

 eenigziiis kleinere soort , El. smjèium , is bruin mei grijze hairtjes en steen- 

 roode sprieten en pooten. Het dunne, geele masker rilnaald q{ draadworm 

 genoemd, voedt zich met de worlels van allerlei planten, vooral ook van graan- 

 soorten , aardappels , groenten , en zet zijne verwoestingen somtijds jaren 

 achtereen voort. Zij is vooral menigvuldig in de tuinen van Engeland en de 

 graanvelden van Zweden, en vernielt niet zelden een groot gedeelte van den 

 oogst. Eene andere gemeene soort , El. cenèus, is bronskleurig en heeft roode 

 of bruinroode pooten. — Onder de uitheemschc soorten bereiken velen eene 

 aanzienlijke grootte, b.v. El. {Hemirhipus) linecïtus, die buitengewoon lange 

 kamtandvormige aanhangsels aan de sprieten heeft, en zwart is, met drie 

 bruingeele lengtestrepen op het borststuk , en twee op de , van lengleribbetjes 

 voorziene, dekschilden. — In het hecle Amerika vindt men verscheidene 

 groote soorten , welke , even als onze Lichtkevers , de eigenschap hebben , van 



33 



